Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
بیش ازین آتش مزن در عالم ای جان کسیرحم کن بر تشنگان ای آب حیوان کسی
Ghazal 6700جلوه برقی است نور آفتاب زندگیگردش چشمی است دوران حباب زندگی
Ghazal 6734شکوه ای دارم به شرط آن که پنهان بشنویپیش ازان کز من خبر در کافرستان بشنوی
Ghazal 6736خار دیوارست چون از اشک شد مژگان تهیابر بی باران بود دستی که شد ز احسان تهی
Ghazal 6740نباشد دولت بیدار را چون انقلاب از پی؟که دارد شبنم این باغ چشم آفتاب از پی
Ghazal 6746چراغ گل اگر در زیر بال بلبلان بودیکجا اوراق گل در دست تاراج خزان بودی؟
Ghazal 6795تا ز رخسار چو مه پرده برانداختهایسوز خورشید به جان قمر انداختهای
Ghazal 6803ای که از بیبصران راه خدا میطلبیچشم بگشای که از کور عصا میطلبی
Ghazal 6804نی خود را بشکن گر شکری می طلبیبرگ از خود بفشان گر ثمری می طلبی
Ghazal 6810پرده بردار ز رخسار که دیدن داریسربرآور ز گریبان که دمیدن داری
Ghazal 6823نه چنان دانه دل سوخت ز سودای کسیکه شود سبز ز آب رخ زیبای کسی
Ghazal 6844باش در ذکر خدا دایم اگر جویاییکاین براقی است که تا عرش ناستد جایی
Ghazal 6855ز برگریز، دل بی قرار ازان داریکه غافلی ز بهاری که در خزان داری
Ghazal 6857هزار حیف که از رهگذار بی بصرینیافتم خبری از جهان بی خبری
Ghazal 6882صفای وقت درین خاکدان چه می خواهی؟گهر ز دامن ریگ روان چه می خواهی؟
Ghazal 6886گرفته است مرا در میان تماشاییکه در خیال نیاورده هیچ بینایی
Ghazal 6887ز حسن شوخ تو نظاره تماشاییسفینه ای است که گردیده است دریایی
Ghazal 6898از دل مپرس، خانه به سیلاب داده ایتعلیم بی قراری سیماب داده ای
Ghazal 6904ای دل چه در قلمرو میخانه مانده ایحیران می چو دیده پیمانه مانده ای
Ghazal 6920تا کی به هر مشاهده از جا رود کسی؟غافل شود ز حق به تماشا رود کسی
Ghazal 6921تا کی غبار خاطر صحرا شود کسی؟چون گردباد، بادیه پیما شود کسی
Ghazal 6932گر فکر زاد آخرت ای دوربین کنیدر زیر خاک عشرت روی زمین کنی
Ghazal 6934در پیری ارتکاب می ناب می کنیاین صبح را تصور مهتاب می کنی
Ghazal 6936زین گریه دروغ که ای پیر می کنیآبی به شیراز سر تزویر می کنی
Ghazal 6957حیف است درین فصل دماغی نرسانیچشمی ز گل و لاله چو شبنم نچرانی
Miscellaneous poem 3گر چنین ابروی او ره می زند اصحاب رارفته رفته طاق نسیان می کند محراب را
Ghazal 4جان روشندل ز جسم مختصر باشد جدادر صدف از راه غلطانی گهر باشد جدا
Qasida 5نشست گل به سریر چمن سلیمان وارگشود چون پریان بال، ابر گوهربار
Qasida 7پادشاهی و جوانی سد راه او نشدکرد چون ادهم ز ملک عالم فانی کنار
Qasida 8ای زمان دلگشایت نوبهار روزگارصبح نوروز از جبین بخت سبزت آشکار