Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
مکن ز ساده دلی خرج چشم بد خود رانگاه دار چو آیینه در نمد خود را
Miscellaneous poem 614اگر ز تیغ کند روزگار افسر توبرون نمی رود این باد نخوت از سر تو
Ghazal 619ز درد و داغ محبت سرشته اند مرادر آفتاب قیامت برشته اند مرا
Miscellaneous poem 636رویت که شست چهره به آتش نقاب ازوشد مشرق ستاره و مه آفتاب ازو
Ghazal 655شدیم پیر و نشد تر دو چشم بی نم ماپلی است آن طرف آب، قامت خم ما
Miscellaneous poem 673هر نغمه طرازی نرباید دل مستاناز ناله نی وجد کند محمل مستان
Miscellaneous poem 679می به جامم می کند چشم خمارآلود توگل به طرحم می دهد روی بهارآلود تو
Ghazal 679می می کند خیال تنک ظرف آب راویرانه سیل می شمرد ماهتاب را
Miscellaneous poem 682مگر ذوق خودآرایی براندازد نقابش راوگرنه عشق مسکین چه دارد رونمای او؟
Ghazal 729افسرده دل اگر چه ز واسوختن مرابتوان به روی گرم برافروختن مرا
Ghazal 730گر قابل ملال نیم، شاد کن مراویران اگر نمی کنی، آباد کن مرا
Ghazal 817بر چرخ محیط است فروغ نظر ماساحل دل دریاست ز آب گهر ما
Ghazal 853ای حسن تو برق خانمانهاعشق تو دلیل آسمانها
Ghazal 972دل چنین زار و نزار از اختر بد گوهرستشعله لاغر این چنین از چشم تنگ مجمرست
Ghazal 1009پرده شرم و حیا را باده ناب آتش استبر گل کاغذ، هوای عالم آب آتش است
Ghazal 1025با کمال قرب، از جانان دل ما غافل استزنده از دریاست ماهی و ز دریا غافل است
Ghazal 1045حسن عالمسوز ماه من دو بالای گل استکج نگه کردن به دستارش چه یارای گل است؟
Ghazal 1046زهر در ساغر مرا از سیر ماه و انجم استآسمان پر کواکب شیشه پر کژدم است
Ghazal 1071بیخودی دامن به جسم خاکسار افشاندن استاز رخ آیینه هستی غبار افشاندن است
Ghazal 1098آتش افروز شکر شیرینی پیغام توستزخم پیرای ملاحت تلخی دشنام توست
Ghazal 1125تا به فکر گوشوار آن سیمبر افتاده استپیچ و تاب رشته در جان گهر افتاده است
Ghazal 1130دست ما در بند چین آستین افتاده استورنه آن زلف از رسایی بر زمین افتاده است
Ghazal 1152بلبل رنگین نوایی بر سر کار آمده استآب و رنگ تازه ای بر روی گلزار آمده است
Ghazal 1159هر غباری گرده چابک سواری بوده استهر سر خاری خدنگ جان شکاری بوده است
Ghazal 1183شوق دل دیگر به آب تیغ مژگان تشنه استآتش خاکسترآلودم به دامان تشنه است
Ghazal 1187صبح از خورشید تابان دست بر دل مانده ای استآفتاب از صبح داغ در نمک خوابانده ای است
Ghazal 1190قسمت ما از بهاران همچو گل خمیازه ای استروزی بلبل ز فریاد و فغان آوازه ای است
Ghazal 1215وقت آن کس خوش که لب را بر لب پیمانه بستجبهه را چون خشت بر خاک در میخانه بست
Ghazal 1263گر نمی جوشیم با می از سر انکار نیستغفلت سرشار ما را باعثی در کار نیست
Ghazal 1271شیر مست ماهتابم با شرابم کار نیستماهی سرچشمه نورم به آبم کار نیست