Ghazal 3460

پیچ و خم لازمه رشته جان می باشدنیست بی سلسله تا آب روان می باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3462

شکوه اهل دل از خلق نهان می باشداین عقیقی است که در زیر زبان می باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3465

چهره زرد، مرا ساغر زر می بخشدسینه چاک، مرا فیض سحر می بخشد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3466

جذبه ای کو که مرا جانب دلدار کشد؟دامن جان مرا زین ته دیوار کشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3468

چند چون طفل ز انگشت کسی شیر کشد؟ز استخوان چند کسی ناز طباشیر کشد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3471

سر آزاده ما منت افسر نکشدبیضه ما به ته بال هما سر نکشد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3473

تا مرا در نظر آن حسن خداداد آمدهر سر موی مرا نام خدا یاد آمد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3488

هر گروهی به دلیل دگر آویخته اندبوشناسان به نسیم سحر آویخته اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3503

غنچه هایی که درین سبز چمن خنده زدندای بسا زخم نمایان به دل زنده زدند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3505

نغمه عشق به گوش من دیوانه زدنداین چه اکسیر بهارست بر این دانه زدند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3527

فتنه را چشم سیه مست تو هشیار کندشرم را روی عرقناک تو بیدار کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3528

خط شبرنگ چه با آن رخ پرنور کند؟برق را ابر محال است که مستور کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3535

خرمن صبر به این برق عنانان چه کند؟سپر عقل به این سخت کمانان چه کند؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3536

سالکان را ز جهان عشق تو بیگانه کندسیل در بحر چرا یاد ز ویرانه کند؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3551

تا به کی مردم چشمم هدف خار بود؟رگ من جاده نشتر آزار بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3559

تا حیا سرمه کش نرگس جادوی تو بودشبنم خلد نظر باز گل روی تو بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3567

شب که روی تو ز می در عرق افشانی بوددل سراسیمه تر از کشتی طوفانی بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3571

مکن از بخت شکایت که وبالش می‌بودپای طاووس اگر چون پر و بالش می‌بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3574

می شود آب روان چون به رگ تاک رودصرفه آب در آن است که در خاک رود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3575

یاد آن جلوه مستانه کی از دل برود؟این نه موجی است که از خاطر ساحل برود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3577

دل آگاه به هر شورشی از جا نرودآب گوهر بسر از جوشش دریا نرود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3606

عشق را پرده ناموس نگهبان نشودبادبان پرده مستوری طوفان نشود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3609

به سخن دعوی بی اصل مبرهن نشودحرف کج راست به زور رگ گردن نشود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3610

مانع گرمروان ساعت سنگین نشودسیل از کوه گرانسنگ به تمکین نشود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3629

دلبری از خم گیسوی سخن می آیدبوی فیض از گل شب بوی سخن می آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3630

گر خس و خار ز گرداب برون می آیدخواجه از عالم اسباب برون می آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3635

آب در دیده پیمانه می می آیداین چه شورست که از کوچه نی می آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3640

از تماشا دل افسرده ما نگشایدگره از غنچه پیکان به صبا نگشاید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3641

تا به مژگان نرسد اشک، نظر نگشایداز صدف تا نرود، چشم گهر نگشاید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3654

هرکه آسودگی از عالم امکان جویدثمر از بید و گل از خار مغیلان جوید

Saib TabriziGhazal1 min