Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
زین نه صدف به روشنی دل گذشته امچون بحر بیکنار ز ساحل گذشته ام
Ghazal 5783از آفتاب رنگ نبازد ستاره امدل زنده از محیط برآید شراره ام
Ghazal 5787هرگز نشد به حرف غرض آشنا لبمآسوده است از دل بی مدعا لبم
Ghazal 5790دلتنگ از ملامت اغیار نیستمچون گل ، گرفته در بغل خار نیستم
Ghazal 5796امشب به آه سرد ره خواب میزدمدر کوی یار، سیر چو مهتاب میزدم
Ghazal 5797از خاکیان ز صافی طینت جدا شدماز دست روزگار برون چون دعا شدم
Ghazal 5806چشمی به گریه تر نشد از دود آتشمیارب چه بود مصلحت از بود آتشم؟
Ghazal 5807از شرم عشق بود مرا در نقاب چشمشد زان رخ گشاده مرا بی حجاب چشم
Ghazal 5816سرگرم عشقم از غم دستار فارغماز کفر و دین و سبحه و زنار فارغم
Ghazal 5818از موج اشک، کام نهنگ است مسکنموز برق آه، دیده شیرست روزنم
Ghazal 5831کاری مکن که رو به در آسمان نهمهر تیر ناله ای که بود در کمان نهم
Ghazal 5835طومار عمر طی شد و غافل نشسته ایمدر راه آرمیده چو منزل نشسته ایم
Ghazal 5836خندان به زیر تیغ تغافل نشسته ایمدر خارزار بر ورق گل نشسته ایم
Ghazal 5837خرسند با هزار تمنی نشسته ایمبا صد هزار درد تسلی نشسته ایم
Ghazal 5838ما از امیدها همه یکجا گذشته ایماز آخرت بریده ز دنیا گذشته ایم
Ghazal 5839این سطرهای آه که هرجا نوشتهایماز روی آن دو زلف چلیپا نوشتهایم
Ghazal 5842ما شمع را به شهپر خود، سر گرفتهایمدایم ز شیشه پنبه به لب برگرفتهایم
Ghazal 5848ما توبه را به طاعت پیمانه برده ایممحراب را به سجده بتخانه برده ایم
Ghazal 5850ما خیر باد لذت پرواز کرده ایمتعویذ بال چنگل شهباز کرده ایم
Ghazal 5854چندین کتاب در گرو باده کرده ایمتا از غبار، صفحه دل ساده کرده ایم
Ghazal 5856ما در محیط حادثه لنگر فکنده ایمدر آب تیغ، دام چو جوهر فکنده ایم
Ghazal 5859ما پرده از حقیقت عالم کشیدهایمدر غورگی به نشئه این می رسیدهایم
Ghazal 5864ما همچو غنچه سر به گریبان کشیده ایمگوی مراد در خم چوگان کشیده ایم
Ghazal 5866ما گرچه در بلندی فطرت یگانهایمصد پله خاکسارتر از آستانهایم
Ghazal 5872ما کار دل به آن خم ابرو گذاشتیمسر چون کمان حلقه به زانو گذاشتیم
Ghazal 5874نقش مراد اگر چه نشد دستگیر مابیرون به زور همت ازین ششدر آمدیم
Ghazal 5875ما تازه روی چون صدف از دانه خودیمخرسند از محیط به پیمانه خودیم
Ghazal 5878در کوی جان به قطع مراحل نمیرسیمتا گرد جسم هست به منزل نمیرسیم
Ghazal 5888خیزید تا ز عالم صورت سفر کنیمتا روشن است راه خرابات سر کنیم
Ghazal 5891از خویش می رویم و ترا یاد می کنیمدر کوه قاف صید پریزاد می کنیم