Ghazal 3851

فغان که هستی ما خرج آشنایی شدبهار عمر به تاراج بینوایی شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3860

زبستگی دل آگاه شادمان باشدکه لال را ز ده انگشت ترجمان باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3865

همیشه صاحب طول امل غمین باشدکه چین به قدر بلندی در آستین باشد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3866

به چشم من گل وخار چمن یکی باشدنوای بلبل وصوت زغن یکی باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3867

حضور روی زمین در فتادگی باشدهدف نشانه تیر از ستادگی باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3870

سبکروان ترا نقش پا نمی باشداثر ز پاک فروشان بجانمی باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3877

نه هرکه خواجه شود بنده پروری داندنه هرکه گردنی افراخت سروری داند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3878

نه هر سخن نشناسی سخنوری داندنه هر سیاه دلی کیمیاگری داند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3879

کریم اوست که خود را بخیل می داندعزیز اوست که خود را ذلیل می داند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3882

چنان که حسن ترا هیچ کس نمی‌داندز عشق حال مرا هیچ کس نمی‌داند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3891

خزان رسید وگل افشانی بهار نماندبه دست بوسه فریب چمن نگار نماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3894

فلک به آبله خار دیده می‌ماندزمین به دامن در خون کشیده می‌ماند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3899

سبکروان ز خَمِ آسمان برآمده‌اندز راستی چو خدنگ از کمان برآمده‌اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3915

سخنوران که درین بوستان نوا سازندکباب یکدگر از شعله های آوازند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3917

درین ریاض دلی را که آب می‌سازندچو شبنم آینه آفتاب می‌سازند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3922

ترا ز عالم عبرت اگر نظر بخشندازان به است که صد گنج پرگهر بخشند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3928

ز درد چهره محال است مرد زرد کندچه لایق است که اظهار درد مردکند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3932

جمال را نگه تلخ او جلال کندحرام را لب میگون او حلال کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3936

لبش به خنده دل غنچه را دونیم کننگاه را گل رخسار او شمیم کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3942

کجا مرا می گلگون دماغ تازه کندکه تخم سوخته را ابر داغ تازه کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3950

سپند خال لبت آتشین عذارانندبه خون تپیده لعل تو تاجدارانند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3957

ترا اگر به نیاز احتیاج خواهد بودنیازمندی ما را رواج خواهد بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3959

فروغ ماه محال است پایدار بوددو هفته است لباسی که مستعار بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3967

به چاره سوز محبت ز جان برون نرودتبی است عشق که از استخوان برون نرود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3974

اگر کسی متوسل به چاره ساز شودهم از طبیب و هم از چاره بی نیاز شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3978

سخن بجا چو بود رتبه اش زیاده شودکز اعتبار فتد چون نگین پیاده شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3979

چو غنچه هر که درین گلستان گشاده شودمرا به خنده شادی دهان گشاده شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3991

به صبر مشکل عالم تمام بگشایدکه این کلید به هر قفل راست می آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4008

گل از عذار تو چیدن ز من نمی آیدچه جای چیدن دیدن ز من نمی آید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4016

زبان شکوه به خشم زمانه افزایدکه خس به آتش سوزان زبانه افزاید

Saib TabriziGhazal1 min