Ghazal 4884

چهره زرین چو باشد مخزن زر گومباشهست چون سد رمق سد سکندر گو مباش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4890

ناز پروردی که من گردیده‌ام پروانه‌اشگل زنند اطفال جای سنگ بر دیوانه‌اش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4892

هرکه وقت صبح درساغر شرابی نیستشازسیه روزی به طلع آفتابی نیستش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4901

آن که دارم در نظر دامن به کف پیچیدنشمی برد گیرایی از خوانهای ناحق، دیدنش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4912

کاش می‌دیدی به چشم عاشقان رخسار خویشتا دریغ از چشم خود می‌داشتی دیدار خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4931

عرق رامی کند بی دست و پا لغزنده رخسارشدهد از دور شبنم آب، چشم خود ز گلزارش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4933

من و عشقی که دست چرخ را چنبرکند زورشگذارد درفلاخن کوه قاف عقل راشورش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4934

شرابی را که چون پروانه گردد گرد سر طورشنسازد پرده رنبوری انگور مستورش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4937

اگر صیدی برد جان از نگاه ناوک اندازشبه یک انداز آرد درکمند خویش آوازش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4968

چنان افکنده است ازطاق دلها کعبه راکویشکه پهلو می زند با طاق نیسان طاق ابرویش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4969

ز جولان نظر مجروح می شد روی نیکویشچسان دل داد خط را کاین چنین استاد بررویش ؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4979

خط دمیده است ز لعل لب شکرشکنش ؟یا به خون چشم سیه کرده عقیق یمنش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4980

دلپذیرست چنان پسته شکرشکنشکه رسد پیشتر از گوش به دلها سخنش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4987

سرو گلزار بهشت است قد دلجویشلاله باغ تجلی است رخ نیکویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4988

دل به دنیا نگذرد خرد دوراندیشنشود برق سبکسیر مقید به حشیش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4989

درکرم ساغر اگر هست زمینا در پیشابر ازبخشش دریاست ز دریا درپیش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4991

ساده لوحی که شکایت کند از قسمت خویشمی کشد تیغ به سیمای ولی نعمت خویش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5003

لطیفه ای عجب است این که لعل سیرابشمدام می چکد وکم نمی شود آبش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5007

چنین که گم شده در زلف پای تا به سرشبه پیچ و تاب توان یافتن مگر کمرش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5011

توانگری که نباشد به خبر اقبالشنصیب مردم بیگانه می شود مالش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5024

مخور چو لاله و گل، روی دست ساغر عیشکه در رکاب نسیم فناست دفتر عیش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5048

در محفل که راه بیابی گران مباشاز حرف سخت بار دل دوستان مباش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5069

خود کرده ام به شکوه تراخصم جان خویشکافر مباد کشته تیغ زبان خویش !

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5073

تا بی نشان کشم نفسی بر هوای خویشچون گردباد محو کنم نقش پای خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5088

نریزد اگر آب لطف از جمالشبسوزد دو عالم ز برق جلالش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5093

حضوری داشتم شب با خیالشکه در خاطر نمی آمد وصالش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5106

مهر لب هزره گو پرده آهستگی استپنبه به نرمی کند طفل جرس راخموش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5118

ز گنجهای گرانمایه بی نثار چه حظ؟اگر ز خود نفشانی ز برگ و بار چه حظ؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5125

می گدازد زین شراب آتشین مینای شمعتا چه با پروانه بیدل کند صهبای شمع

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5126

آبرو رامی برد از چهره اظهار طمعابر آب روی مردان است گفتار طمع

Saib TabriziGhazal1 min