Рафик Зака Хандан: Грустные
Getdi, bu dünyaya gətirən səni,Bu ana torpaqda bitirən səni,
YaşayarVarlığın dərdini ərdəmli ərənlər daşıyar,Dərd nədir anlamayan cingənə yüz il yaşayar.
Mənim üçünGetdi o aypara mənim,Bulunarmı çaram mənim?
SənsizlikSənintək ağlayanların,Bəlaya uğrayanların,
Gəl, sevdiciyimSəndən sən ayırdın məni, can qalmadı canda,Sənsiz yaşamaq ölməyə bənzər bu cahanda.
Yağmur gözlümSənə gülmək yaraşır gülşəndə,Güllər eşqinlə gülür, gül sən də!
QucaqlaşmalıDərddən uzaq insandan uzaqlaşmalı insan,Dərd anlayan insanla qucaqlaşmalı insan.
Sarı simÇağıldayan tarın səsi,Bilməm, nə tilsim eylədi.
Yarpaqlar tökülürYenə sonbahar gəlib,Çiçəklər bükülür, ah,
YetərYarımdan ayrı düşmüşəm,Bu ölümdən betər mənə,
GülümBitdi o görüşlər, getdi o çağlar,Yarımın həsrəti ruhumu dağlar,
Həyat ölümsüz olmazBu sevgi bağçasında,Mənim də bir gülüm var,
Şair sevgisiO şairin ki varlığıOlunca dərbədər, sevər,
AğlayımGözümdə kamımdır bu gün,Mənim qiyamımdır bu gün,
QalmadıQal dedim, ey sevgilim, getmə, aman, qalmadı,Məndə o gündən bəri tabu-tavan qalmadı.
Bir yurd ki...Bir yurdu iki çapqın əli parçalayırsa,Yadlar ulusun dərdinə min dərd calayırsa,
Şair olanınŞair olanın dərdi dinəndə,Misraları dəhşətə qan ağlar.
ÇağlamaGülüm soldu, baharımı aldı qış,Çağlama, ey dərdli könül, çağlama!
AğlayarKişilər ağlamaz, deyirsən mənə,Qadınlar edəndə zülüm, ağlayar.
UmutsuzluqUmutsuzluq çəkilməz bir bəladır, uğrayandan sor,Nə möhnətdir bu möhnət, möhnətindən ağlayandan sor.
Gülmək, ağlamaqGülmək yaşamaqdır, gözəlim, ağlamaq – ölmək,Mən dərdimi bölmək dilərəm, dərdimi bölmək,
QəzəlSənsən eşqim, dinim, imanım mənim,Ən böyük, ən ülvi loğmanım mənim,
DüşməkAyrı düşmək kimə düşmüşdü ki, düşsün mənə də?Ayrılıq düşdü mənim bəxtimə, erkən düşdü.
Yaşamaq indi gərəkBaxma ki, yerdə ələm, göydə bulud var, qardaş,Bir foğan bəslənilir, çünki sükut var, qardaş!
Теги расставлены автоматически по ключевым словам и уточняются редакторами.