Mədinə Gülgünə

Bəlkə röyada idi...Böyük bir mehmanxanaBir vüsalı körpətək öpüb qundaqlayırdıq.Saç-saqqalı ağarmış üç kişi, bir də ana –Hərdən şeir deyirdik, hərdən də ağlayırdıq.

Şerimiz gizli-gizli, rədifi “gizli-gizli”,Gözümüzün yaşı da axırdı xısın-xısın.Analar kövrək olur, analar ağlar gözlü,Mümkündürmü kişilər uşaq kimi ağlasın?!

Kişilər ağlayırdı: elə bil ki, baharınYağışları onların gözlərindən yağırdı.Elə bil ki, Səhəndin, Savalanın, QoşqarınQuzey qarı əriyib damcı-damcı axırdı.

Biz – üç kişi, bir qadın – gah uşağa dönürdük,İllərdən xatirələr deyirdik varaq-varaq.Gah gözümüz həsrətlə yollara zillənirdi,Deyirdik bu nə yoldur, həm yaxındır, həm uzaq.

Hərdən baxışlarımız tutqun səma olurdu,Gah bulud dağılırdı, gün çıxırdı bir anda.Bu nə işdi, gözümüz boşalırdı, dolurdu,Deyirlər yaxşı olmaz kişilər ağlayanda.

Bunlar həsrət yaşıydı, yoxsa sevinc yaşıydı?Məsnəvi misrasıtək qoşalaşıb axırdı.Yoxsa qərinələrin buzlaşmış yaddaşıydı,Bir vüsalla əriyib gözümüzdən yağırdı.

Bəlkə röyada idi...Böyük bir mehmanxana,Bir vüsalı körpətək öpüb qundaqlayırdıq.Saç-saqqalı ağarmış biz – üç kişi, bir ana, –Hərdən şeir deyirdik, hərdən də ağlayırdıq...

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О разлуке