Аухади Марагаи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
شاخ ریحانی تو، یا برگ گل سوری؟ بگویآفتابی؟ یا پری، یا چهرهٔ نوری؟ بگوی
Газель 885مشتاق آن نگارم آیا کجاست گویی؟با ما نمینشیند بی ما چراست گویی؟
Касыда 9این چرخ گرد گرد کواکب نگار چیست؟وین اختر ستیزه گر کینه کار چیست؟
Касыда 12بس که بعد از تو خزانی و بهاری باشدشام و صبح آید و لیلی و نهاری باشد
Касыда 13چمن ز باد خزان زرد و زار خواهد مانددرخت گل همه بیبرگ و بار خواهد ماند
Касыда 15لاف دانش میزنی، خود را نمیدانی چه سود؟دعوی دل کردهای، چون غافل از جانی چه سود
Касыда 19سر پیوند ما ندارد یارچون توان شد ز وصل برخوردار؟
Касыда 22گر گناهی کردم و دارم، خداوندا، ببخشچون گنه را عذر میآرم، خداوندا، ببخش
Касыда 23چو دیده کرد نظر، دل دراوفتاد چو دلدر اوفتاد، فرو برد پای مرد به گل
Касыда 26چشم صاحب دولتان بیدار باشد صبحدمعاشقان را نالهای زار باشد صبحدم
Касыда 28بار بسیارست و راه دور در پیش، ای جواناین زمان از محنت پیری بیندیش، ای جوان
Касыда 30ای صوفی سرد نارسیدهچون پیر شدی جهان ندیده؟
Касыда 32ای رنج ناکشیده، که میراث میخوریبنگر که: کیستی تو و مال که میبری؟
Касыда 34عمر گذشت، ای دل شکسته، چه داری؟چارهٔ کاری نمیکنی، به چه کاری؟
Касыда 38هرگز به جان فرا نرسی بیفروتنیخواهی که او شوی تو، جدا گرد از منی
Тарджибанд 1تا به کنون پردهنشین بود یارهیچ در آن پرده نمیداد بار
Таркиббанд 1هوس کعبه و آن منزل و آن جاست مراآرزوی حرم مکه و بطحاست مرا
Рубаи 8این فرع که دیدی همه از اصلی خاستدر ذات خود آن اصل نه افزود و نه کاست
Рубаи 10قدش به درخت سرو میماند راستزلفش به رسن، که پای بند دل ماست
Рубаи 18از لعل تو کام دل و جان نتوان خواستفاشش نتوان گفت و نهان نتوان خواست
Рубаи 30رنگی ز رخ چو لاله زارم بفرستبویی ز دو زلف مشکبارم بفرست
Рубаи 31زلف تو، اگر فزود، اگر کاست خوشستقد تو اگر نشست، اگر خاست خوشست
Рубаи 33ما را تو چنین ز دل بر آری نیکستوانگه بدو زلف خود سپاری نیکست
Рубаи 35دل بندهٔ بوی عنبر آمیز گلستجان چاکر عارض دلاویز گلست
Рубаи 38زلفت چو شب و چهره چو روزی نیکوستمن روز و شبت ز بهر آن دارم دوست
Рубаи 41با ما دمش ار به مهر یکتاست بهستسیب زنخش چو در کف ماست بهست
Рубаи 42دلدار چو در سینه دل نرم نداشتآزرد مرا و هیچ آزرم نداشت
Рубаи 48ای پیش تو ماه تا به ماهی همه هیچوین خواجگی و میری و شاهی همه هیچ
Рубаи 50دل بندهٔ بند سنبل پست تو باد!جان شیفتهٔ دو نرگس مست تو باد!
Рубаи 51صد را، رخت از هیچ الم زرد مباد!بر روی تو از هیچ غمی گرد مباد!