Аухади Марагаи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
برای او چه باشی اشک ریزان؟که باشد دایم از مهرت گریزان
Газель 50نوبهارست و دل پر هوس و بادهٔ نابحبذا روی نگار و لب کشت و سر آب
Мантик аль-ушшак, глава 51به بوی وصل بودم شادمانهچه دانستم که خواهد بودیا نه؟
Мантик аль-ушшак, глава 56زهی! گرد جهان سر گشته از منچنین بی موجبی بر گشته از من
Газель 59مکن از برم جدایی، مرو از کنارم امشبکه نمیشکیبد از تو دل بیقرارم امشب
Джам-и Джам, глава 61بود در روم پیش ازین سر و کارصاحبی نان ده و فتوت یار
Газель 60مهر گسل گشت یار، عهد شکن شد حبیباصل خطر شد دوا، رای خطا زد صلیب
Мантик аль-ушшак, глава 61به خر گفتند: کیمخت از چه بستی؟بگفت: از زخم سیخ و چوب دستی
Газель 62تا قلندر نشوی راه نیابی به نجاتدر سیاهی شو، اگر میطلبی آب حیات
Мантик аль-ушшак, глава 65برآرم دست تا رویت به غارتبچینم گل، نیندیشم ز خارت
Газель 67رخت تمکین مرا عشق به یک بار بسوختآتشم در جگر خسته شد و زار بسوخت
Газель 68جانا، دلم ز درد فراق تو کم نسوختآخر چه شد، که هیچ دلت بر دلم نسوخت؟
Мантик аль-ушшак, глава 73چو آمد نامهٔ معشوق چالاکبه عاشق، گفت آن مهجور غمناک
Газель 74ای ز لعلت قیمت یاقوت پستسنبلت را دستهٔ گل زیر دست
Газель 75بهار آمد و باغ پیرایه بستچمن سبز پوشید و در گل نشست
Газель 80این همه پروانهها، سوخته از چپ و راستشمع شب ما بود، راه شبستان کجاست؟
Газель 95دلم ز هر دو جهان مهر پروریدهٔ تستتنم به دست ستم پیرهن دریدهٔ تست
Газель 102انجمن شهر ملای گلستباده بیاور، که صلای گلست
Газель 105روی تو، که قبلهٔ جهانستاز دیدهٔ من چرا نهانست؟
Газель 107درد دلم را طبیب چاره ندانستمرهم این ریش پاره پاره ندانست
Газель 114مرا سر بلندی ز سودای اوستسری دوست دارم که در پای اوست
Газель 118ماه کشمیری رخ من، از ستمکاری که هستمیپسندد بر من بیچاره هر خواری که هست
Газель 120هر کرا با تو نه پیوندی و پیمانی هستنتوان گفت که در قالب او جانی هست
Газель 123آنکه دل من ببرد، از همه خوبان، یکیستوآنکه مرا میکشد در غم خود، آن یکیست
Газель 127چه دستها، که ز دست غم تو بر سر نیست؟چه دیدها؟ که ز نادیدنت به خون تر نیست؟
Газель 135در خرابات عاشقان کوییستوندرو خانهٔ پریروییست
Газель 136گو: هر که در جهان به تماشا روید و گشتما را بس این قدر که: به ما دوست بر گذشت
Газель 145آن ستمگر، که وفای منش از یاد برفتآتش اندر من مسکین زد و چون باد برفت
Газель 154سری که دید؟ که در پای دلستانی رفتدلی، که ترک تنی کرد و پیش جانی رفت؟
Газель 162هر کسی را مینوازد لطف و خاطر جَستنتچون به نزد ما رسی، با خاطر آید جَستنت