Аухади Марагаи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
شمع از دل سوزنده خبر خواهد دادوین آتش اندرون به در خواهد داد
Рубаи 59آن مه، که ز شعر زلف ذیلی داردهمچون دل من شیفته خیلی دارد
Рубаи 66در باغ شدی، سرو سر افشانی کردسنبل ز نسیم تو پریشانی کرد
Рубаи 67بر ما ستم او چه گذرها که نکرد؟در دل غم عشقش چه اثرها که نکرد؟
Рубаи 68خالی که رخ تو آشکارش پروردلعل تو به نوش خوش گوارش پرورد
Рубаи 77لعلت که پر از گوهر ناسفت آمدچون طاق دو ابروی تو بیجفت آمد
Рубаи 78از نوش جهان نصیب من نیش آمدتیر اجلم بر جگر ریش آمد
Рубаи 80صدرا، دل دشمن تو در درد بماندبدخواه تو با رنگ رخ زرد بماند
Рубаи 82اقبال تمام پاک دینان دارندآنان طلبند، لیک اینان دارند
Рубаи 84گندم گونی که همچو کاهم بربودنه مهر ز من خورد و نه خود مهر نمود
Рубаи 86هر چیز که در دو کون جز روی تو بودعکس تو و یا رنگ تو، یا بوی تو بود
Рубаи 87گل کاب صفا بر رخ مهوش زده بوددیدم که درو زمانه آتش زده بود
Рубаи 93چون خیل غم تو در دل ریش آیدبر سینه ز درد و غصه صد نیش آید
Рубаи 96یارب، جبروت پادشاهیت که دید؟کنه کرم نامتناهیت که دید؟
Рубаи 97یاران، خرد خوار و خجل نیست پدیدآن رسم شناس آب و گل نیست پدید
Рубаи 101دست به نگار تو مرا کشت دگرآه! ار نشود وصل توام پشت دگر
Рубаи 103ای کرده مهندسانت از ساز سپهراز برج و ستاره گشته انباز سپهر
Рубаи 104چون دوستی روی تو ورزم به نیازمگذار به دست دشمن دونم باز
Рубаи 108رفتم بر آن شمع چگل مست امروزگفتم که: مرا با تو سری هست امروز
Рубаи 109ای داده به بازی دل من، جان را نیزعهدم ز جفا شکسته، پیمان را نیز
Рубаи 121ای کرده به خون دشمنان خارا لعلدر گوش سپر کرده فرمان تو نعل
Рубаи 126از ژاله چو لاله راست لؤلؤ در کامبرخیز و به سوی گل و گلزار خرام
Рубаи 128روزی شکن از زلف چو دالت ببرمجانی بکنم، ز دل ملامت ببرم
Рубаи 129دی باد صبا ز خاک بر داشت سرمآن نامه بیاورد و بر افراشت سرم
Рубаи 142ای روی تو انگشت نمایی از حسنبالای چو سرو تو بلایی از حسن
Рубаи 145هر دم لحد تنگ بگرید بر منوین خاک به صد رنگ بگرید بر من
Рубаи 146ای مهر تو از جهان پذیرفتهٔ منمشتاق تو این دیدهٔ ناخفتهٔ من
Рубаи 148ای شیخ، گران جان چو تنندی منشینزین آب روان بگیر پندی، منشین
Рубаи 157ای راه خلل ز چار قسمت بستهداننده ز روح نقش جسمت بسته
Рубаи 158ای تن، دل خود به روی چون ماهش دهجانی داری، به لعل دلخواهش ده