Аухади Марагаи
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
گل بار دگر لاف صفا خواهد زددر عهد رخت دم از وفا خواهد زد
Рубаи 74زلف تو ز بالای تو مهجور نشدجز در پی قامت تو، ای حور، نشد
Рубаи 75لب نیست که از مراغه پر خنده نشدآب قرقش دید و به جان بنده نشد
Рубаи 77لعلت که پر از گوهر ناسفت آمدچون طاق دو ابروی تو بیجفت آمد
Рубаи 81دلها همه از شرح جمالت مستندنادیده ترا به مهر پیمان بستند
Рубаи 83از مشک سیه سه خال کت بر سمنندنزدیک به چشم تو و دور از دهنند
Рубаи 85یارب! نه دلم بستهٔ غمهای تو بود؟چشمم شب و روز غرق نمهای توبود؟
Рубаи 101دست به نگار تو مرا کشت دگرآه! ار نشود وصل توام پشت دگر
Рубаи 103ای کرده مهندسانت از ساز سپهراز برج و ستاره گشته انباز سپهر
Рубаи 106گر جور کنی نیاورم دل ز تو بازور ناز کنی به جان پذیرم ز تو ناز
Рубаи 115اطراف چمن ز مشک بوییست به برگگلزار زمانه را نکوییست به برگ
Рубаи 121ای کرده به خون دشمنان خارا لعلدر گوش سپر کرده فرمان تو نعل
Рубаи 123امروز که گشت باغ رنگین از گلشد خاک چمن چو نافهٔ چین از گل
Рубаи 127نی بیتو مرا قرار باشد یک دمنی سوی منت گذار باشد یک دم
Рубаи 129دی باد صبا ز خاک بر داشت سرمآن نامه بیاورد و بر افراشت سرم
Рубаи 132گفتم که: مکش مرا به غم، گفت: به چشمزین بیش مکن جور و ستم، گفت: به چشم
Рубаи 135پیمانه بده، که مرد پیمانه منمدر دام زمانه مرغ این دانه منم
Рубаи 136تا کی ستم سپهر جافی بینم؟وین دور مخالف منافی بینم؟
Рубаи 142ای روی تو انگشت نمایی از حسنبالای چو سرو تو بلایی از حسن
Рубаи 143ساقی، بده آن باده، زبانم بشکنوز باده خمار سر و جانم بشکن
Рубаи 145هر دم لحد تنگ بگرید بر منوین خاک به صد رنگ بگرید بر من
Рубаи 146ای مهر تو از جهان پذیرفتهٔ منمشتاق تو این دیدهٔ ناخفتهٔ من
Рубаи 148ای شیخ، گران جان چو تنندی منشینزین آب روان بگیر پندی، منشین
Рубаи 158ای تن، دل خود به روی چون ماهش دهجانی داری، به لعل دلخواهش ده
Рубаи 161دایم ز قدت گلها راست همهدل ماندگیی چند که برجاست همه
Рубаи 163چون دوست نماند دل و جانیم همهچون تن برود روح و روانیم همه
Рубаи 170اقبال سعادت به ازینت بودیگر لذت علم و درد دینت بودی
Рубаи 182در صورت آدم ار فرشتست توییور آدمی از روح سرشتست تویی
Рубаи 184گفتم که: لبت، گفت: شکر میگوییگفتم که: رخت، گفت: قمر میگویی
Мантик аль-ушшак, глава 6شنیدم کز هوسناکان جوانیبه ناگه فتنه شد بر دلستانی