Рафик Зака Хандан
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
İkiüzlülərə üz çevirmədim,Arxamı çevirdim üz-üzə durcaq.
Görən yoxÇoxlarının gözlərindən yayınarÇox hikmətli bu varlıqda görən yox.
Sevgi sərxoşluğuBir gözəl əsir olur öz könülxoşluğuyla,Hansı qadın bayılmaz sevgi sərxoşluğuyla?!
AçılmadıAlçaqlar ordularla, silahlarla gəldilər,Yaxdıqca yaxdılar bizi, böldükcə böldülər,
XankəndimBir gülüstandı, soldu Xankəndim,Ulayanlarla doldu Xankəndim,
DostlarlaDostların həsrətinə dözməyə yox məndə dözüm,Dalaram gözlərə dostlar görünən məclisdə.
İncə qadınMənim ən incə sözüm incə adındır, gözəlim,Bir qadınsan ki, adın incə qadındır, gözəlim!
DoymamaqOlarmı ulusu, yurdu duymamaq,Bu iki sevgiyə candan uymamaq?!
YadırğamaqBir eloğlu dedi ki, yurdum olub Fransa,Dili yadırğamışam, bunu bilmə asan sən.
YaranmışVarlıqda bizdən öncəAylar, illər yox idi.
Bu dünya, gidi dünyaBu dünya, gidi dünya,İlləri yaman keçər.
UnutmaDilini istəyən istər elini,Eli olmaq dili olmaqdır, oğul!
Qəlbimin bağlarıMənim könlüm çocuq kimi sənə sarılar, ey Vətən,Məni səndən ayırsalar, bağrım yarılar, ey Vətən.
İşləməzXəndan, candan işləyəninCanına qorxu işləməz,
UzaqlarO uzaqlardakı dağlar nə gözəl!O gözəllik dolu bağlar nə gözəl!
DursaVurulmayın bir ürəkVursa da, kimə gərək?!
DuymasaYurdunda ulus eşqinə insanlaşar insan,Yurdu, ulusu duymasa, heyvanlaşar insan.
DolaqlarBudağa kök deyən calaqlar var,Kökə bağlanmayan yalaqlar var.
Ulu babalarımızBizə yurd miras qoyub,Ulus qoyub, saz qoyub,
DemərəmYurda, yurddaş demərəm, uymayana,Ulusun türküsünü duymayana.
Yaşar yer üzündəYaşar yer üzündə minlərlə alçaq,İgidlər onların ağlına batmır.
İnan, Xəndanİnan insanlara, Xəndan inanmaq başqanemətdir.
YelkənYelkənin varlığı rüzgardır, oğul,Ona rüzgar əbədi yardır, oğul!
OzanDurmadan oxuyan, durmadan yazanİlhama gəlincə olacaq ozan.
UmacağımBu dünyada mənim kimsəm olmadı,Sanma, oğul, qəmim, qüssəm olmadı.
Mavi XəzərXəzər, ey mavi Xəzər!Suların dalğalanan türküyə bənzər!
GüllərGül bağçası görcək nədən insan arasın da,Bitmiş o tikanlar niyə güllər sırasında?
GüzgülərGüzgülər, güzgülər, əski güzgülər,Nə göz şəfəqlənər, nə də üz gülər,
YoxRəvamı bu dərdə tutulsun ürək?Səndə insaf da yox, mürüvvət də yox!
EdərsənSən məni könüldən, candan edərsən,Dünyanı başıma zindan edərsən!