Хагани Ширвани
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
کو عمر؟ که دادِ عیش بستانم از اوکو وصل؟ که دردِ هجر بنشانم از او
Рубаи 303ای از پری و ماه نکوتر صد رهدیوانهٔ تو پری و گمراه تو مه
Рубаи 311چون مرغ دلت پرید ناگه تو کهای؟چون اسب تو سم فکند در ره تو کهای؟
Рубаи 312بر سر کنم از عشق تو خاک همه کویای برده مرا آتش تو آب از روی
Рубаи 330من بودم و آن نگار روحانی رویافکنده در آن دو زلف چوگانی گوی
Рубаи 341امروز به خشک جان تو مهمان منیجان پیش کشم چرا که جانان منی
Рубаи 343روزی که سر زلف چو چوگان داریآسیمه دلم چو گوی میدان داری
Рубаи 348در مجلس باده گر مرا یاد کنیغمگین دل من به یاد خود شاد کنی
Кыта 9خواجه یک هفته اضطرابی داشتدو شش افتاد چرخ ازرق را
Кыта 41گر نشستی ورای خاقانینه ورا عیب و نه تو را هنر است
Кыта 52تا به غربت فتاد خاقانییکدری خانهایش زندان است
Кыта 53دارِ عزلت گزید خاقانیکه به از دارِ ملکِ خاقان است
Кыта 89امن جستی مجوی خاقانیکاین مراد از جهان نخواهی یافت
Кыта 93چو خاک سیه را دهی آب روشنبه سالی گلی بردهد بوستانت
Кыта 97میر کشور گشای رکن الدینکه درش دیو را شهاب کند
Кыта 99از زمانه منال خاقانیگرچه در غربتت منال نماند
Кыта 105چون زمان، عهد سنائی درنوشتآسمان چون من سخن گستر بزاد
Кыта 109دل در طلبت چو بند گرددترسم که سخن بلند گردد
Кыта 111خاقانی اگرچه راستپیوندیپیوندِ تو کژنهاد نپسندد
Кыта 120جفاست از تو جواب سؤال خاقانیسؤال را ز تو تا کی جواب باشد سرد
Кыта 125شاخ دولت به نزد خاقانیمیوه افشاندنش نمیارزد
Кыта 128ولینعمتم کیست خاقان اعظمکز انعام حق دعاگو شناسد
Кыта 159هر که در قوم بزرگ است امامش خوانندهر که دل صید کند صاحب دامش خوانند
Кыта 164خاقانی اگرچه نیک اهلینااهلانت بدی نمایند
Кыта 190جهان پیمانه را ماند به عینهکه چون پر شد تهی گردد به هر بار
Кыта 195خلیفه گوید خاقانیا دبیری کنکه پایگاه تو را بر فلک گذارم سر
Кыта 212جدلی فلسفی است خاقانیتا به فلسی نگیری احکامش
Кыта 282منم سرآمد دوران که طبع من داندچهار جوی جنان از پی جهان کندن
Кыта 294خوان خسرو فلک مثال و در اوآفتابی است ده هلال بر او
Кыта 298عطسهٔ سحر حلال من فلکی بودبود به ده فن ز راز نُه فلک آگاه