Dibaçə
به نام ایزد بخشندهٔ مهربان
حمد و سپاس فزون از وهم و قیاس مالکالملکی را سزاست که بندگان خود را به فرمان واجبالاذعان «یأمرکم بالعدل والاحسان» امر به عدالت و نیکویی فرموده، و به مفاد «ینهی عن الفحشاء والمنکر» از بیاعتدالی منع نموده. پس، روندگان صراط مستقیم را سزا است که پیوسته در تزکیهٔ اخلاق کوشیده از تکبر و منیت اجتناب نمایند.
اما بعد، قارئین محترم سیاحتنامهٔ ابراهیمبیگ در انتظار سرانجام کار او مانده و محبان مملکت جهت آگاهی از حال آن جوان غیور عاشق وطن از هر طرف نامهها نوشته و پیامها فرستاده و پرسشها کردند که پس از افتادن پرده و خاموشی آتش، آن دلسوختهٔ آوارهٔ وطن را که از اطاق بیرون کشیدند، آیا در آن حالت وفات نمود یا بیمار شد یا صحت یافت؟ دستش به دامن مادر مهربان رسید یا نه؟
با اینکه سرانجام کار آن جوان غیرتمند را یوسف عمو ضبط کرده بود تا بر همگان هویدا آید که نتیجهٔ تعصب چه ثمر بخشید و تا روز وفات به چه بلیه مبتلا گشت، ولی به ملاحظاتی چند از طبع و نشر حالات آن جوان مرگ وطندوست صرفنظر شده بود؛ تا آنکه وطنپرستان زیاده از حد اصرار و ملتمس و خواهشمند آگاهی از مآل کار آن جوان غیور بلاکش گردیده، طبع و نشر او [آن] را از روی جد و التماس طلب نمودند. حتی یک نفر وطندوست ملتپرست مبلغ دویست تومان فرستاد، به شرط آنکه هشتصد تومان هم در مباشرت به طبع بفرستد، یعنی حاضر بود تا هزار تومان در راه وطن، یعنی در نشر حالات این جوان غیور فدا نماید.
الحمدلله والمنه، ابناء وطن هم چنانچه بدینسان دربارهٔ آنان تصور نمودهاند - که حمیت و غیرت از ملت ایرانیه سلب شده - نمیباشند. اندیشهٔ بیغیرتی در ماده اهل ایران فکر باطل و افترای محض است؛ چنانچه اگر قوه و ثروت این پیرمرد وطنپرست را کسی بداند، هر آینه مایهٔ حیرت و تعجب او خواهد شد که با وجود این ثروت قلیل چگونه هزار تومان فدای ترقی مملکت و وطن خود میفرماید و حال آنکه نه طالب نام است و نه در بند شهرت، پول خود را صرف و با کمال بیپروایی به چنین کار پرخطر اقدام میورزد که اگر شیوع یابد دور نیست مستوجب غضب ارباب غرض گردد.
بحمدالله در عهد اعلیحضرت همایون قدر معارفپرور عدالتگستر - ارواحالعالمین فداه - عموم طبقات رعیت در مهد امن و امان و جهت رونق معارف به قلم و افکار عموم زیردستان آزادی مرحمت فرمودهاند. امید از مراحم اعلیحضرت اقدسش آنکه انشاءالله الرحمن بیشتر از این آزادی قلم را منظور نظر کیمیا اثر همایونی فرمایند تا بتوانند چنین اشخاص با حمیت نام خود را برملا نوشته و در صفحهٔ تاریخ روزگار به یادگار گذارند.
خلاصه، بعد از شش ماه دویست تومان آن مرد با حمیت اعاده و اعتذار از طبع این کتاب نموده شد. لکن مثل آن است که وجه آسان ایشان به خرج این کتاب رسیده. فدای حمیت و غیرت چنین اشخاص صادقالقول والفعل!
ای من فدای آنکه دلش با زبان یکی است.
الحاصل، نسخهای که یوسف عمو از اسلامبول تا مصر و از مصر تا مآل کار آن جوانمرگ به قلم آورده بود احبا اصرار و ابرام در طبع نمودند و بنده بیشتر ابا و امتناع مینمود تا اینکه مطلبی مسموع شد که سبب تحریک غیرت و حمیت گردید و مرا وادار نمود که سرانجام کار آن جوان غیور را طبع نموده، ضمیمهٔ جلد اول سیاحتنامه نمایم. خوب است درین مقام سبب طبع کتاب را بر قارئین گرام شرح دهم.
دوستی از دوستانم سالانه دو بار از مصر و اسلامبول به طهران رفته و از آنجا به اسلامبول و مصر مراجعت میکرد. این ایام که از طهران عودت کرد از بنده پرسید: «سیاحتنامهٔ ابراهیمبیگ جایی سراغ داری نشان ده بخرم.»
گفتم: «برای که میخواهی؟»
گفت: «در طهران منزلم در خانهٔ... که یکی از وزراست بود، حلیلهٔ آن مرحوم لطف زیاد نسبت به من مرعی میداشت. در بیرونی، شبها نوکران کتاب کهنه پریشان میخواندند، بنده هم گوشی میدادم. از آنجایی که مطالب گوشزد نشده عجیب و غریب داشت، شبها به خواندن و شنفتن مشغول بوده و به اندرون نمیرفتم.
یک روز خانم پرسید: «فلانی چند شب است به اندرون نمیآیی؟!»
عرض کردم: «در حقیقت حاجی... کتابی آورده میخواند؛ از استماع آن، هوش از سر رفته و خواب و خورد حرام گشته.»
شب آدم فرستاد که حاجی... کتاب را بیاورد در اندرون بخواند. کتاب را بردیم.
حاجی... گفت: «از اول باید بخوانی.»
مزبورالیه از آغاز بنای خواندن گذاشت. چند شب خواند؛ خاتون محترمه گاهی بیاختیار میخندید و گاهی با دستمال اشک چشمش را پاک میکرد. چنان به استماع آن کتاب دلداده شد که بعضی اوقات غذای شب را تا ساعت چهار و پنج تأخیر میکرد. در حین مراجعت، به بنده تأکید اکید نمود که یک جلد از این کتاب به جهت ایشان ببرم و فرمود میخواهم به جهت فرزندم... خان که پسر هشت ساله است و به مکتب میرود در کتابخانه بگذارم تا بعد از رسیدن به حد رشد و تمیز بخواند که در ایران چه هنگامهای بود و غیرتمندانی هم بودهاند که مطالب را نوشته و امرای ایران را به سوی تزکیهٔ اخلاق و اصلاح معایب امور و مهمات دعوت کردهاند، مانند حکمای مغرب زمین.
این مسلم است [که] اگر کارها - چنانکه فعلاً منظور نظر اقدس شاهنشاهی است که با عقیدت درست و نیت خالص شب و روز در فکر آسایش رعیت و رونق مملکت و حفظ نوامیس ملتاند - تعقیب شود و وزرای دیندار و امرای تقویشعار هم پیروی از نیات پاک و افکار تابناک اعلیحضرت پادشاهی نمایند، در اندک وقتی کار ایران اصلاح پذیرفته و خائنین هم از سوءرفتار و کردار خویش منفعل و شرمنده خواهند شد.
در حقیقت، از شنفتن سخنان این مخدرهٔ محترمه در شگفت مانده، سجدات شکر به جای آورده گفتم: «هزاران شکر خدای را! که زنان مملکت ما وقتی صاحب این حمیت و افکار باشند، مردانشان چگونه خواهند بود؟» و در واقع، غرض از نگارش سیاحتنامه هم همین بود که افکار بیدار شود. این حس غیورانه از آن بانوی محترمه و خاتون معظمه در نزد محبان وطن زیاده از هزاران درهم و دینار ارزش دارد. از شنیدن این خبر با اینکه از اخذ هزار تومان آن مرد غیور سابقالذکر استنکاف کرده بودم، از بیانات و افکار این خاتون معظمهٔ محترمه خودداری را متعسر دیده، دامن همت بر کمر زده، متوکلاً علیالله به طبع و نشر آن مبادرت گردید.
اگرچه غرض از نشر و طبع سیاحتنامه در اول این بود که شاید قلم راست نگارم، بدون مبالغه و اغراق از معایب وطن مقدس از هزاران یکی را نوشته و ممکن منظور نظر ارباب حل و عقد گشته در عوض این زحمات منصفان با غیرت با دعای خیر یادم فرمایند. افسوس! «خود غلط بود آنچه ما پنداشتیم!»
خودغرضان بیانصاف این خدمت را نزد خود آسایش ملک و ملت دانسته سخت غدغن کردند که در دست هر کس دیده شود حبس و جریمه نمایند. با وجود آن، سوای چند نفر، همه ملت تمام مندرجات سیاحتنامه را به نظر انصاف قبول و تصدیق کرده و هیچکس بر او خردهای، جز اینکه کم نوشته است، نگرفت. زیرا ابراهیمبیگ فلان شهر را ندیده و از فلان عمل بیخبر بوده و ندانسته است. ولی عمده غرض ما آن بود که کارکنان و دستاندرکاران بخوانند و بدانند که هر چه تحریر رفته حرف به حرف تمامی آن سیئات و قبایح افعال در وجود ایشان موجود بوده، منافع عموم را منافی خیر شخصی خود انگاشته، بلکه برای عزت و احترام موهومی که شاید در استقبال به وزارت و امارت و دولت برسند، کوشش بیحاصل نمودهاند؛ زیرا ابداً در بند نیکنامی و عزت نفس و تزکیهٔ اخلاق نبوده و معنی شرف را نشناخته، ابنالوقتی را پیشنهاد نموده و غافل بودند از لذت و احترام و عزت ابدی که نام نیک است، تا اسم ایشان در تاریخ مقدس ملی به یادگار بماند.
قارون هلاک شد که چهل خانه گنج داشت
نوشیروان نمرد که نام نکو گذاشت
باز عرض میکنم: ای ارباب حل و عقد و ای مقربان درگاه شاهنشاهی و ای رؤسای قوم و ملت! بر نفس خود رحم کنید. از این نگارشات متوحش نباشید. بپرهیزید از کاری که صلاح شما در آن نیست! مسلم بدانید که بقای شما درین مقامات و اصول کردار شما درین مناصب برای شما ممکن نخواهد شد ولو هر قدر بدین روش در بقای علو مدارج خود بکوشید. بیشتر زوال همهگونه افتخار را برای خود دعوت خواهید نمود؛ و حال آنکه با اقتداری که دارید میتوانید خود را به مراتب بلندی رسانید و پایهٔ عزت و بزرگواری خود را چنان استوار نمایید که در هنگام و زمان معزولیت، آسایش و افتخار شما صد مرتبه بیشتر از عزت و حرمت امروزی شما باشد. این روش که شما پیش گرفتهاید پیشینیان شما هم چه در ایران، چه در سایر دول پیش گرفته بودند. درست فکر نمایید که سرانجام و مآل کار ایشان به کجا انجامید. به اقبح وجهی معزول گشتند و به غضب گرفتار شده سر درباختند. وزرای سابق عثمانی که امثال شما بودند گرفتار چگونه ذلتها و خواریها گردیدند! اینک که اندازهای درستی و راستی پیشه نمودهاند، در مأموریت و معزولیت چهقدر محترم و مفتخرند. خود را مستحق چگونه احترامات از طرف دولت و ملت نمودهاند که در هر حال مواجب مقرری را گرفته به بقا و دوام عزت و حشمت سلطان دعاگو میباشند. ملاحظه فرمایید که از دنائت طبع چگونه اقبح رذایل را بر عزت مدامی ترجیح دادهاید. قول بزرگان است: «هر چه نپاید دلبستگی را نشاید.»
به خدای لایزال و نعمت پادشاه سوگند که غفلت و خودستایی شما ایران و دولت ایران را منهدم خواهد ساخت! خطرات جوانب اربعهٔ دولت را ملاحظه نمایید. بر خود و بر سی کرور ملت ایرانیه رحم کنید! شما کاری بس مشکل در پیش دارید، در این شصت سال عمر دولت را به چه بازیچههای پست تمام نموده و مینمایید. اگر اندکی در شما علم مملکتداری و رعیتپروری بودی، اکنون در جای ژاپون امپراطور کل ممالک آسیا امپراطور ایران بودی. به این خودستایی بیروح و بیمعنی که اسمش را شأن و شرف و نجابت اجدادی گذاشتهاید، خود را فریب مدهید؛ این ادعاهای پوچ و این خیالات کج و معوج شما باطل است و مذموم و منفور. خود را از لوث مداخل پاک نمایید و اسم خود را از صفحهٔ رشوهخواران بشویید تا مداخل ثروت و مکنت شما بیشتر از حالیه شود، نه مداخل کثیف وزر و وبال، بلکه مداخل مشروع با عزت و جلال. یا تجربهٔ وزرای فرنگستان را ملاحظه فرمایید که هر یک دم از میلیونها میزنند. این بربریگری و بیقانونی و بینظمی به ما و شما عیب نیست؛ عیب اینجاست که شما ابداً در فکر اصلاح آن نیستید؛ عیب اینجاست [که] هر کس معایب کار را بگوید زبانش را میبرید و کسی که قبح اعمال را نویسد دستش را قطع میکنید؛ عیب اینجاست که آزادی معارف را حرام کردهاید. این معایب در هر جا و در هر ملت بدتر از ایران و امرای ایران بوده، لکن آزادی قلم همه را اصلاح کرده؛ پوشکین روس و ولتر فرانسه؛ جان استوارت [میل] انگلیس: جز عیبگویی و عیبجویی کار دیگر برای ملت و دولت نکردهاند. همان جان استوارت انگلیس، برای تفهیم منافع حریت در کتاب خود که تصنیف کرده مینویسد: «انسان در عالم حیوان نوعی است که باید متصل طالب ترقی باشد. ترقی هم بدون آزادی افکار و خیالات عالیه امکانپذیر نیست. باید انسان در خیالات خود مقید نباشد. انسان هر چند میخواهد بگذارید بگوید. اگر کلام او در نزد اهل بصیرت مقبول افتاد، برای عموم ملت و جماعت فایده میبخشد. و الا «کأن لم یکن» انگاشته اعراض کنید!»
اگر شما گمان کردهاید که سایر ملل وحشی و بربری بودند که از ذکر معایب خود دریغ نمیکردند و ابداً از انتشار نواقص خویش منفعل نمیگشتند، تصوری به خطاست. اگر شما سی سال پیش از این وحشیگری و بربری اهالی ژاپون را دیده بودید، عزت و شوکت و ثروت و جلال حالیهٔ آنها را هم میدیدید که در سایهٔ عیبجویی حاصل کردهاند، هر آینه جهد میکردید که در ساعت اول وضع بینظامی و این رفتار بیقانونی را با کمال فرح و سرور مبدل به قانون مساوات سازید و از تکبر و ادعای بیمعنی و راه رفتن پنجاه نفر فراش و اردلی در پیشاپیش و جنیبت کشیدن چندین اسب صرفنظر میفرمودید، افتخار به مدارس و مکاتب عالیه و معارف خود میکردید؛ ملت را از حقوق خود که بر ذمهٔ شما فرض است محروم نمیفرمودید.
انصاف دهید! اگر کسی به شما عرضه دهد وزیر جنگی ژاپون و وزیر جنگی کوریا [کره] و چین، کدام را ترجیح میدهید؟ و حال آنکه سی سال پیش همه در یک سلک و قیافت بودند، اکنون یکی از برکت علم به مدارج علیا و دیگری از نکبت جهل به مدارک سفلی رسیده؟ یکی تابع و دیگری متبوع شده.
البته در پاریس خیابان بلوار نمرهٔ ۷۶ یک فرانک داده به تماشا رفته و حالت قدیم فرانسویها را دیدهاید که چهطور آدم میکشتند و چگونه جریمه مینمودند. هیکل همه را گذاشته و شرح حال همه را نوشتهاند که چهطور انسانهای دیو سیرت بودند. البته در اسلامبول میدان سلطان احمد به سیر و تماشای ینگیچریها رفتهاید که با چه هیاکل عجیب و غریب قضاوت نموده و چهسان به مخلوقات خدا زور و جفا میکردهاند.
البته در اسپانیا به نظر شما رسیده که اصل این ملت چه بوده و چهها کردهاند. حالا با کمال افتخار خود را به بیگانه نشان میدهند که اول چه بودیم و اکنون چه شدهایم. آنها را به این دایرهٔ محمودهٔ مدنیت دعوت نکرد مگر آزادی خیالات و حریت افکار و قلم و عیبجویی خیرخواهان. بسی شما را معایب آشکار اظهر منالشمس است که سوای خود همهٔ اهل دنیا نقطه به نقطه میدانند، باز شما میخواهید پرده به روی کار خویش بکشید؟
باری، مقدمه به طول انجامید، به سر مطلب رویم. امیدواریم در عهد این پادشاه مهربان ترقیخواه معارفپرور عدالتگستر در اندک وقتی - چنانکه جداً اقدام فرمودهاند - مس نام و نشان از معایب باقی نماند و وجود مخربان اساس دین و دولت را از میان بردارند و نام نامی همایونی را مروج دولت به یادگار بگذارند. بعد از این هر چه نوشته شود تماماً از تحریرات یوسف عمو است که سرانجام کار ابراهیمبیگ و نتیجهٔ تعصب اوست. یوسف عمو ابتدا شرح حال خود را مینویسد.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/zeynalabdin-maragayi-2-dibace
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
گفت: «بیا عرض بنده را بشنو از همین راه که آمدهایم به مصر برگردیم. من طبیعت شما را نیکو میدانم در این مملکت هر روز یک ناملایمی دیده غصه میکنی. میترسم آخرالامر خدای نخواسته ناخوش و فلان شوید. آنوقت من به مادرت چه جواب بدهم؟ قسمتی از ایران را دیدید. تهران هم مثل خراسان. مشتی نمونهای از خروار است. «سالی که نکوست از بهارش پیداست». در تهران چه خواهی دید که اسباب خوشنودی تو شود؟»گفتم: «یوسفعمو! خود میدانید که من گذشته از سایر جهات به موجب وصیت پدر تاکنون در احترام تو کوتاهی نکرده تو را به جای پدر داشتهام ولی خواهش دارم که در این خصوص به من هیچ مانع نشوی. من از این عزم برنخواهم گشت. میترسم که خلاف وصیت پدر از من صادر گردد. این سیاحت به خود من تعلق دارد. تا خود به طهران نروم خدمت وزرا و امرای مملکت نرسم و رو به رو اسباب این غفلت ایشان و پریشانی ملت و خرابی مملکت را تحقیق نکنم دلم آرام نمیگیرد. یا باید سر در آن راه گذارم یا سبب این اوضاع ناگوار را بدانم. و السلام!»
Səyahətnamənin mətni, 4باری، از دامغان نیز بار بسته پس از چند روز به شهر «شاهرود بسطام» رسیدیم.حاجیحسین جلودار گفت: «در اینجا دو روز اقامت خواهیم کرد. ولی شما را باید در باغ، زیر چادر، منزل بدهم زیرا که در این شهر «مله» هست. برای غربا از گزیدن آن حیوان موذی خیلی صدمه وارد میآید.»
Səyahətnamənin mətni, 5پس از طی منازل به «خاتون آباد» که دو فرسخی طهران است، رسیده حساب کردم سی و شش روز تمام است که از مشهد مقدس حرکت نمودهایم. این همه مسافت را ماشین راه آهن در ظرف سه شبانهروز در نهایت راحتی و کم خرجی طی میتواند نمود. حیف که از این نعمت عظیما نیز ایرانیان محروماند. خداوند خود به حالشان رحم فرماید. باری، سحرگاهان از آن جا بار کرده به شهر رسیدیم.از حاجی حسین جلودار پرسیدم: «ما در کجا منزل کنیم خوب است؟»
Səyahətnamənin mətni, 6باری، شب را به هزار گونه خیالات به پایان آورده، سحرگاهان یوسفعمو را گفتم: «امروز به زیارت شهزاده عبدالعظیم خواهیم رفت. شب را هم در جایی میهمانیم.»گفت: «کجا؟»
Стихи других поэтов
Nihani bəslənir ləlin xəyalı can arasında,Bəli, can riştəsi vardır, deyirlər, qan arasında.
Mənim andımGönnəzsə gözüm bir an üzünü,Ruhumu oxşayan munis gözünü,
SamovarBir şux sənəm tərfəcə dilbərdi samovar,Bir qədi səhi sərvi-sənubərdi samovar,
İnsan yaradıbsanYa rəb, sənə min şükr ki, insan yaradıbsan!İnsanları, rəbba, əcəb əlvan yaradıbsan!