Qəzəl 3046

دل هر کس به تعظیم سخن از جا نمی خیزدقیامت گر به بالینش رسد بر پا نمی خیزد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3053

ترا از ساده لوحی هر که گل در پیرهن ریزدخس و خاشاک در جیب و گریبان سمن ریزد

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 3055

به مستی بی‌طلب بوس از دهان یار می‌ریزدثمر چون پخته گردد خود‌بخود از بار می‌ریزد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3057

کجا خون مرا آن ساقی طناز می ریزد؟که خون شیشه در ساغر به چندین ناز می ریزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3064

فروغ حسن یار از چهره گلزار پیدا شددرین گلزار آخر یک گل بی خار پیدا شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3069

ز اکسیر قناعت خاک شکر می تواند شدز فیض سیر چشمی سنگ گوهر می‌ تواند شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 307

سر نمی‌پیچند از تیغ اجل دیوانه‌هاگوش بر آواز سیلابند این ویرانه‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3076

به دل باشد گران چشمی که بی اشک دمادم شدغبار خاطر باغ است هر ابری که بی نم شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3078

رگ جانها به هم پیوسته شد زلف پریشان شدلطافتهای عالم گرد شد سیب زنخدان شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3089

لب نو خط جانان دور باش بوالهوس باشدکه شکر در دل شب ایمن از جوش مگس باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3092

دمی کز روی آگاهی بود تیغ دودم باشدبه دنیا هر که پشت پا زند صاحب قدم باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3094

مرا دوری به جای خویش با آن سیمتن باشداگر صد سال چون آیینه در آغوش من باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3099

در آغاز محبت خاطر عاشق غمین باشدکه تا در جوش باشد دردمی بالانشین باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3100

ز ابروی تو دل گردد زره، گر آهنین باشدکمانی را که تیر از خانه خیزد این چنین باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3109

پرستاری دل افگار را دشوار می باشداز ان پیوسته چشم دلبران بیمار می باشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3118

زسالک شکوه پردازی نه شرط راه می باشدکه اول منزل یوسف درین ره چاه می باشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 312

مرو چون غافلان ای طالب منزل به خواب اینجاکه نعل از ماه نو دارد در آتش آفتاب اینجا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3126

گلستان ارم جز عارض جانان نمی باشدپریزادی بغیر از چشم خوش مژگان نمی باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3129

سخن را از خموشی پرده بر رو گر دهن پوشددهان تنگ آن شیرین تکلم را سخن پوشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3143

به عنوانی از ان لب خط جان پرور برون آمدکه بیتابانه آه از سینه کوثر برون آمد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3148

دل شیرین نمی گردد به سیل از جای خود، ورنهزکوه بیستون تردستی من سنگ گرداند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3150

زخود بیگانگی را آشنایی عشق می داندبه خود مشغول بودن را جدایی عشق می ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3155

بهار عارض او را به سامان کس نمی داندبغیر از رنگ و بویی زین گلستان کس نمی داند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3160

اگر ته جرعه خود یار بر خاک من افشاندغبار من ز استغنا به گوهر دامن افشاند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.