Məhəmmədhüseyn Şəhriyar: Kədərli
عشقی که درد عشق وطن بود درد اواو بود مرد عشق که کس نیست مرد او
Qəzəl 120نوشتم این غزل نغز با سواد دو دیدهکه بلکه رام غزل گردی ای غزال رمیده
Qəzəl 127راه گم کرده و با روی چو ماه آمدهایمگر ای شاهد گمراه به راه آمدهای
Qəzəl 128هردم چو توپ میزندم پشت پای وایکس پیش پای طفل نیفتد که وای وای
Qəzəl 131چه شد که بار دگر یاد آشنا کردی؟چه شد که شیوهٔ بیگانگی رها کردی؟
Qəzəl 149نالدم پای که چند از پی یارم بدوانیمن بدو میرسم اما تو که دیدن نتوانی
Qəzəl 150ریختم با نوجوانی باز طرح زندگانیتا مگر پیرانه سر از سر بگیرم نوجوانی
Qəzəl 153ای غنچه خندان چرا خون در دل ما میکنیخاری به خود میبندی و ما را ز سر وا میکنی
Qəzəl 155چو ابرویت نچمیدی به کام گوشه نشینیبرو که چون من و چشمت به گوشه ها بنشینی
Qəzəl 158ماها تو سفر کردی و شب ماند و سیاهینه مرغ شب از ناله من خفت و نه ماهی
Qəzəl 160چند بارد غم دنیا به تن تنهاییوای بر من تن تنها و غم دنیایی
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.