Rübai 25

چون دانستی که از کجا آمده اییا کیت فرستاد و چرا آمده ای

Şəms MəğribiRübai1 dəq
Rübai 26

تو مظهر مرآت خدا آمده ایآیینه وجه کبریا آمده ای

Şəms MəğribiRübai1 dəq
Rübai 27

هر چند که در ملک فنا آمده ایدر ملک فنا پی بقا آمده ای

Şəms MəğribiRübai1 dəq
Rübai 28

با ما نتوان گفت چرا آمده ایبا خود تو که ای  و از کجا آمده ای

Şəms MəğribiRübai1 dəq
Rübai 29

ای آنکه طریق عشق ما می سپریباید که به کل ز خویشتن درگذری

Şəms MəğribiRübai1 dəq
Rübai 30

از مستی باده گر خروشان بدمیکی ساقی بزم درد نوشان بدمی

Şəms MəğribiRübai1 dəq
Rübai 31

هر نغمه که از هزار دستان شنویآن را به حقیقت از گلستان شنوی

Şəms MəğribiRübai1 dəq
Rübai 32

در خانقه از بهر جهت می پوییدر وی همه ذکر از این جهت می گویی

Şəms MəğribiRübai1 dəq
Rübai 33

در جمله صور عابد و معبود توییزان روی که هم ساجد و مسجود تویی

Şəms MəğribiRübai1 dəq
Tərcibənd 3

سر بخرابات مغان در نهمدر قدم پیر مغان سر نهم

Şəms Məğribi1 dəq
Şeir 164

ای گل، تو ز جمعیت گلزار، چه دیدیجز سرزنش و بد سری خار، چه دیدی

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 167

ما نیز در دیار حقیقت، توانگریمکالای ما چو وقت رسد، کارهای ماست

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 168

از غبار فکر باطل، پاک باید داشت دلتا بداند دیو، کاین آئینه جای گرد نیست

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 169

گر شمع را ز شعله رهائی است آرزوآتش چرا به خرمن پروانه میزند

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 170

بی‌رنج، زین پیاله کسی می نمی‌خوردبی‌دود، زین تنور به کس نان نمی‌دهند

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 171

خیال آشنائی بر دلم نگذشته بود اولنمیدانم چه دستی طرح کرد این آشنائی را

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 172

بکوش و دانشی آموز و پرتوی افکنکه فرصتی که ترا داده‌اند، بی بدل است

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 173

دل پاکیزه، به کردار بد آلوده مکنتیرگی خواستن، از نور گریزان شدن است

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 174

طائری کز آشیان، پرواز بهر آز کردکیفرش، فرجام بال و پر به خون آلودن است

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 175

با قضا، چیره زبان نتوان بودکه بدوزند، گرت صد دهن است

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 176

دور جهان، خونی خونخوارهاستمحکمهٔ نیک و بد کارهاست

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 177

خیال کژ به کار کژ گواهی استسیاهی هر کجا باشد، سیاهی است

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 178

سزای رنجبر گلشن امید، بس استبه دامن چمنی، گلبنی نشانیدن

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 179

به رهنمایی چشم، این ره خطا رفتمگناه دیدهٔ من بود، این خطاکاری

Pərvin Etisami1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.