Qısa
چون دانستی که از کجا آمده اییا کیت فرستاد و چرا آمده ای
Rübai 26تو مظهر مرآت خدا آمده ایآیینه وجه کبریا آمده ای
Rübai 27هر چند که در ملک فنا آمده ایدر ملک فنا پی بقا آمده ای
Rübai 28با ما نتوان گفت چرا آمده ایبا خود تو که ای و از کجا آمده ای
Rübai 29ای آنکه طریق عشق ما می سپریباید که به کل ز خویشتن درگذری
Rübai 30از مستی باده گر خروشان بدمیکی ساقی بزم درد نوشان بدمی
Rübai 31هر نغمه که از هزار دستان شنویآن را به حقیقت از گلستان شنوی
Rübai 32در خانقه از بهر جهت می پوییدر وی همه ذکر از این جهت می گویی
Rübai 33در جمله صور عابد و معبود توییزان روی که هم ساجد و مسجود تویی
Tərcibənd 3سر بخرابات مغان در نهمدر قدم پیر مغان سر نهم
Şeir 164ای گل، تو ز جمعیت گلزار، چه دیدیجز سرزنش و بد سری خار، چه دیدی
Şeir 167ما نیز در دیار حقیقت، توانگریمکالای ما چو وقت رسد، کارهای ماست
Şeir 168از غبار فکر باطل، پاک باید داشت دلتا بداند دیو، کاین آئینه جای گرد نیست
Şeir 169گر شمع را ز شعله رهائی است آرزوآتش چرا به خرمن پروانه میزند
Şeir 170بیرنج، زین پیاله کسی می نمیخوردبیدود، زین تنور به کس نان نمیدهند
Şeir 171خیال آشنائی بر دلم نگذشته بود اولنمیدانم چه دستی طرح کرد این آشنائی را
Şeir 172بکوش و دانشی آموز و پرتوی افکنکه فرصتی که ترا دادهاند، بی بدل است
Şeir 173دل پاکیزه، به کردار بد آلوده مکنتیرگی خواستن، از نور گریزان شدن است
Şeir 174طائری کز آشیان، پرواز بهر آز کردکیفرش، فرجام بال و پر به خون آلودن است
Şeir 175با قضا، چیره زبان نتوان بودکه بدوزند، گرت صد دهن است
Şeir 176دور جهان، خونی خونخوارهاستمحکمهٔ نیک و بد کارهاست
Şeir 177خیال کژ به کار کژ گواهی استسیاهی هر کجا باشد، سیاهی است
Şeir 178سزای رنجبر گلشن امید، بس استبه دامن چمنی، گلبنی نشانیدن
Şeir 179به رهنمایی چشم، این ره خطا رفتمگناه دیدهٔ من بود، این خطاکاری
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.