Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
خزان رسید وگل افشانی بهار نماندبه دست بوسه فریب چمن نگار نماند
Qəzəl 3892Yaz gəlib keçdi, daha gül o damaqda qalmadı,Mey qədəhdə qalmadı, nur da çıraqda qalmadı.
Qəzəl 3893Bu tikanlıqda nə gül bitdi, nə də lalə qalar,Yelləri boş yerə çapdı burada nazlı bahar.
Qəzəl 3894فلک به آبله خار دیده میماندزمین به دامن در خون کشیده میماند
Qəzəl 3895Söz qanadlı quş kimidir, o uçar, sinədə qalmaz,Yusifi-Kənanı salsan sən əgər kəməndə, qalmaz!
Qəzəl 3896زخنده تو گره در دلی نمی ماندتو چون گشاده شوی مشکلی نمی ماند
Qəzəl 3897موحدان که به لیل ونهار ساخته اندبه یاد زلف ورخ آن نگار ساخته اند
Qəzəl 3898سبکروان به زمینی که پاگذاشته اندبنای خانه بدوشی بجا گذاشته اند
Qəzəl 3899سبکروان ز خَمِ آسمان برآمدهاندز راستی چو خدنگ از کمان برآمدهاند
Qəzəl 390اگر آزاده ای بگذار اسباب تجمل راکه بی برگی به سامان می کند کار توکل را
Qəzəl 3900فسردگان که اسیر جهان اسبابندبه چشم زنده دلان نقش پرده خوابند
Qəzəl 3901سزد که خرده جان را کند نثار سپندکه یافت راه سخن در حریم یار سپند
Qəzəl 3902چه دیده است در آن آتشین عذار سپندکه بی ملاحظه جان را کند نثار سپند
Qəzəl 3903فسردگان که طلسم وجود نشکستندازین چه سود که چون کف به بحر پیوستند
Qəzəl 3904خوش آن کسان که دردل برآرزو بستندبه اشک تلخ ره لقمه بر گلو بستند
Qəzəl 3905سحر که چهره خورشید را به خون شستندگلیم بخت من از آب نیلگون شستند
Qəzəl 3906هزار نقش مخالف به کار ما کردندچها به آینه بی غبار ما کردند
Qəzəl 3907سبکروان که طلبکار یار می گردندغبار رهگذر انتظار می گردند
Qəzəl 3908اگر ز چهره داغم نقاب بردارندجهانیان نظر از آفتاب بردارند
Qəzəl 3909کسان که جانب هم را نگه می دارنددر آفتاب قیامت پناه می دارند
Qəzəl 391به دنیا ساختم مشغول چشم روشن دل رابه این یک مشت گل مسدود کردم روزن دل را
Qəzəl 3910سمنبران که به لب آبدار چون گهرندبه چهره از جگر عاشقان برشته ترند
Qəzəl 3911به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برندهزار عقد گهر با لب خموش برند
Qəzəl 3912سبکروان ز غم روزگار بیخبرندچو دامن فلک از زخم خار بیخبرند
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.