Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
منه زنهار ای غافل ز حد خود قدم بیرونکه ریزد خون خود صیدی که آید از حرم بیرون
Qəzəl 6249ز ابر آن روز آید روشنی بخش جهان بیرونکه آید از نقاب شرم روی دلستان بیرون
Qəzəl 625کجا به دام کشد سایه نهال مراشکوفه خنده شیرست از ملال مرا
Qəzəl 6250چو آید از چمن آن یوسف گل پیرهن بیرونگل از دنبالش آید چون زلیخا از چمن بیرون
Qəzəl 6251شنیدم دختر رز را ز محفل کرده ای بیرونبه جان خود بگو جانا که از دل کرده ای بیرون؟
Qəzəl 6252نیم غمگین که مرگ آرد مرا از زندگی بیرونازین داغم که می آرد ز شغل بندگی بیرون
Qəzəl 6253اگر پوشیده گردد دیگران را تن ز پیراهنتن سیمین جانان می شود روشن ز پیراهن
Qəzəl 6254عالمی نیست که عزلت نبود بهتر از آننیست کنجی که قناعت نبود بهتر از آن
Qəzəl 6255آب شد بس که در آتشکده دل پیکاندل مجنون مرا گشت سلاسل پیکان
Qəzəl 6256ای لب لعل تو مهر لب شیرین سخنانگوی چوگان خم زلف تو سیمین ذقنان
Qəzəl 6257نیست بی مغز حقیقت سخن خودشکنانگوش را تنگ شکرساز ازین خوش سخنان
Qəzəl 6258چشم خورشید به رخسار تو باشد روشننیست یک سرو به غیر از تو درین سبز چمن
Qəzəl 6259می دهم گرچه به ظاهر چو قلم داد سخنسر مویی خبرم نیست ز ایجاد سخن
Qəzəl 626چه احتیاج دلیل است در رحیل مرا؟چو سیل جذبه دریاست بس دلیل مرا
Qəzəl 6260چند دندان تأمل به جگر افشردن؟چون صدف اشک فرو خوردن و گوهر کردن
Qəzəl 6261دیده زان حسن به سامان چه تواند بردن؟مور از خوان سلیمان چه تواند بردن؟
Qəzəl 6262در دل سخت تو نتوان به سخن جا کردننتوان غنچه پیکان به نفس وا کردن
Qəzəl 6263نیست مقدور علاج غم دنیا کردنگره از جبهه به ناخن نتوان وا کردن
Qəzəl 6264باده با حوصله ما چه تواند کردن؟تندی سیل به دریا چه تواند کردن؟
Qəzəl 6265آه با دیده اختر چه تواند کردن؟دود با روزن مجمر چه تواند کردن؟
Qəzəl 6266با گرانجانی تن دل چه تواند کردن؟دانه سوخته در گل چه تواند کردن؟
Qəzəl 6267آه ما با دل جانان چه تواند کردن؟باد با تخت سلیمان چه تواند کردن؟
Qəzəl 6268توبه از می به چه تدبیر توانم کردن؟من عاجز چه به تقدیر توانم کردن؟
Qəzəl 6269گر چو شبنم دل خود آب توانی کردنبر سر بستر گل خواب توانی کردن
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.