Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
به آه گرم ز خود پاک می توان رفتنازین کمند به افلاک می توان رفتن
Qəzəl 6314سخن ز مهر و وفا با تو بی وفا گفتنبود به گوش گران حرف بی صدا گفتن
Qəzəl 6315به درد و داغ توان گشت کامیاب سخنبه قدر گریه و آه است آب و تاب سخن
Qəzəl 6316گشوده است در فیض رخنه دیواربه باغبان چه ضرورست دردسر دادن؟
Qəzəl 6317خوش است مشق قناعت ز بوریا کردنبه خواب، مخمل بی درد را رها کردن
Qəzəl 6318ز دور تا بتوان سیر گلستان کردنبه شاخ گل ز ادب نیست آشیان کردن
Qəzəl 6319گرفتم این که نظر باز می توان کردنبه بال چشم چه پرواز می توان کردن؟
Qəzəl 632احاطه کرد خط آن آفتاب تابان راگرفت خیل پری در میان سلیمان را
Qəzəl 6320ز عشق صبر تمنا نمی توان کردنقرار در دل دریا نمی توان کردن
Qəzəl 6321خجل ز کوشش تدبیر بایدم بودناسیر پنجه تقدیر بایدم بودن
Qəzəl 6322مرا که دست به خواب است وقت گل چیدنچه دل گشایدم از گرد باغ گردیدن؟
Qəzəl 6323زکات صحت جسم است خسته پرسیدننگاهبانی عمرست پیش پا دیدن
Qəzəl 6324خوش است فصل بهاران شراب نوشیدنبه روی سبزه و گل همچو آب غلطیدن
Qəzəl 6325ز سینه غم به می ناب می توان چیدنگل نشاط ازین آب می توان چیدن
Qəzəl 6326مباش درصدد بی شمار خندیدنکه صبح باخت نفس از دوبار خندیدن
Qəzəl 6327مکن تعجب اگر شد چراغ ما روشنچراغ زنده دلان را کند خدا روشن
Qəzəl 6328چنان که سرمه سواد نظر کند روشنمرا نظاره خط چشم تر کند روشن
Qəzəl 6329ز نور شمع چه مقدار جا شود روشن؟خوش آن چراغ کز او هر سرا شود روشن
Qəzəl 633Qapını bağlayacaq bağban, əgər gəlsə bahar,Ağ gülü pambıq edib öz qulağın güllə tıxar.
Qəzəl 6330مرا ز لاله چراغ نظر شود روشنز قرب سوخته جانان شرر شود روشن
Qəzəl 6331رواق چرخ شد از شمع کلک من روشنکه دیده است ز یک شمع نه لگن روشن؟
Qəzəl 6332نظر به زلف و خط آن بهشت سیما کنشکسته قلم صنع را تماشا کن
Qəzəl 6333به آب و گل چه فرو رفته ای نظر وا کنازین خرابه چو سیلاب رو به دریا کن
Qəzəl 6334شکوه عشق جهانگیر را تماشا کندلی ز سنگ کن این شیر را تماشا کن
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.