Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
بی آب نگردد گهر حسن ز دیدنباریک نگردد لب ساغر ز مکیدن
Qəzəl 6423خونابه درد از دل غم پیشه طلب کنآن باده گلرنگ ازین شیشه طلب کن
Qəzəl 6424اندیشه زاد از سر بی مغز بدر کنچون ماه تمام از دل خود زادسفر کن
Qəzəl 6425در عشق اگر صادقی از قرب حذر کنچون آینه از دور قناعت به نظر کن
Qəzəl 6426دزدیده در آن ابروی پیوسته نظر کنزنهار ازین دزد کمربسته حذر کن
Qəzəl 6427از زلف پر از پیچ و خم یار حذر کنهر چند فسونسازی ازین مار حذر کن
Qəzəl 6428جانا که ترا گفت که ترک می و نی کن؟بردار لب از ساغر و خون در دل می کن
Qəzəl 6429ای دل به خرابات حقیقت گذری کنخود را به دو پیمانه جهان دگری کن
Qəzəl 643چه حاجت است به گلگونه، روی گلگون را؟نشسته است به خون هیچ ساده دل خون را
Qəzəl 6430لب تشنگی حرص ندارد جگر منخشک از قدح شیر برآید شکر من
Qəzəl 6431هر چند به ظاهر چون روان در بدنم منچون معنی بیگانه غریب وطنم من
Qəzəl 6432از داغ بود چهره افروخته منگردد ز شرر زنده دل سوخته من
Qəzəl 6433یک چند خواب راحت بر خود حرام گرداندر ملک بی نشانی خود را به نام گردان
Qəzəl 6434اشکی که از ندامت ریزند باده خوارانشیرازه نشاط است چون رشته های باران
Qəzəl 6435دارد متاع یوسف در هر گذر صفاهانامروز خوش قماشی ختم است بر صفاهان
Qəzəl 6436چون غنچه هر که ننشست در خار تا به گردناز می نشد چو مینا سرشار تا به گردن
Qəzəl 6437ای قامت بلندت معراج آفریدنیک شیوه خرامت در پیش پا ندیدن
Qəzəl 6438ای خطت رهنمای سوختگانلب لعلت دوای سوختگان
Qəzəl 6439گوشه آن نقاب را بشکنورق انتخاب را بشکن
Qəzəl 644بس است تیغ تغافل من بلاجو رامکن به خون من آلوده تیغ ابرو را
Qəzəl 6440مکن منع تماشایی ز دیدنکه این گل کم نمی گردد به دیدن
Qəzəl 6441رهن می ناب شد، جبه و دستار منرفت به باد فنا، خرمن پندار من
Qəzəl 6442پاک کن از لوح جهان زنگ منتا برهد عشق تو از ننگ من
Qəzəl 6443شد گلستان خارخار من به منگو نپردازد بهار من به من
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.