Qəzəl 6488

از گرانجانی گران بر خاطر دنیا مشوتا توان برداشت باری بار بر دلها مشو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6489

در برون رفتن ز بزم زندگی کاهل مشونیستی خضر از گرانجانان این محفل مشو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 649

Məhəbbət aləmində zahid yayar riyanı,Şəhərdə darğa qoyma, amandı, kəndxudanı

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6490

در کهنسالی ز مرگ ناگهان غافل مشوبرگ چون شد زرد از باد خزان غافل مشو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6491

از نسیم ای ساکن بیت الحزن غافل مشوچشم می خواهی ز بوی پیرهن غافل مشو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6492

بی طلب زنهار بر خوان کسان مهمان مشوگوهر بی قیمتی، سنگ ته دندان مشو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6493

غافل از داغ جنون ای دیده روشن مشوگر رهایی چشم داری غافل از روزن مشو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6494

چو بنشیند، شود صد کوه تمکین همنشین با اوچو برخیزد ز جا، از جای برخیزد زمین با او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6495

نگردد بی صفا از خط لب گوهرنثار اوکه می شوید سیاهی را عقیق آبدار او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6496

جنون گنجی است گوهرخیز، زنجیر اژدهای اوتهیدستی نبیند هر که شد در گنج پای او

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6497

چه خوش باشد که گردد دیده روشن از عذار توجواهر سرمه بینش شود خط غبار تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6498

چه باشد حاصل مرغ چمن ای گلعذار از تو؟که از گل می خورد صد کاسه خون هردم بهار از تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6499

بهار آفرینش را نگاری نیست غیر از تونگار این گلستان را بهاری نیست غیر از تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 650

اگر به لاله شوی هم پیاله در صحراشود دو آتشه رخسار لاله در صحرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6500

زهی گردون کف بی مغزی از دریای عاشق تودو عالم یک گریبان چاک از سودای عشق تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6501

ندارد اختیار در گشودن باغبان توکه در را می گشاید جوش گل در گلستان تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6502

من آن بخت از کجا دارم که پیچیم بر میان توبگردم چون خط شبرنگ بر گرد دهان تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6503

خط شبرنگ با لعل لب جانان زند پهلوزهی ظلمت که با سرچشمه حیوان زند پهلو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6504

زمین از اشک پرشورم به طوفان می زند پهلوز آب گوهره ساحل به عمان می زند پهلو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6505

هر که چون شبنم گل پاک بود گوهر اوچمن آرا کند از دامن گل بستر او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6506

برخوری زان لب میگون که ز اندیشه اومست شد عالم و مهرست همان شیشه او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6507

کشت بی خوشه خجالت کشد از روی درومفکن ای تیغ اجل بر من بیدل پرتو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6508

نه خط است این که دمید از لب جان پرور توکه به دل بردن ما بست کمر شکر تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6509

چشم را خیره کند پرتو زیبایی تومن و از دور تماشای تماشایی تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.