Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
از گرانجانی گران بر خاطر دنیا مشوتا توان برداشت باری بار بر دلها مشو
Qəzəl 6489در برون رفتن ز بزم زندگی کاهل مشونیستی خضر از گرانجانان این محفل مشو
Qəzəl 649Məhəbbət aləmində zahid yayar riyanı,Şəhərdə darğa qoyma, amandı, kəndxudanı
Qəzəl 6490در کهنسالی ز مرگ ناگهان غافل مشوبرگ چون شد زرد از باد خزان غافل مشو
Qəzəl 6491از نسیم ای ساکن بیت الحزن غافل مشوچشم می خواهی ز بوی پیرهن غافل مشو
Qəzəl 6492بی طلب زنهار بر خوان کسان مهمان مشوگوهر بی قیمتی، سنگ ته دندان مشو
Qəzəl 6493غافل از داغ جنون ای دیده روشن مشوگر رهایی چشم داری غافل از روزن مشو
Qəzəl 6494چو بنشیند، شود صد کوه تمکین همنشین با اوچو برخیزد ز جا، از جای برخیزد زمین با او
Qəzəl 6495نگردد بی صفا از خط لب گوهرنثار اوکه می شوید سیاهی را عقیق آبدار او
Qəzəl 6496جنون گنجی است گوهرخیز، زنجیر اژدهای اوتهیدستی نبیند هر که شد در گنج پای او
Qəzəl 6497چه خوش باشد که گردد دیده روشن از عذار توجواهر سرمه بینش شود خط غبار تو
Qəzəl 6498چه باشد حاصل مرغ چمن ای گلعذار از تو؟که از گل می خورد صد کاسه خون هردم بهار از تو
Qəzəl 6499بهار آفرینش را نگاری نیست غیر از تونگار این گلستان را بهاری نیست غیر از تو
Qəzəl 650اگر به لاله شوی هم پیاله در صحراشود دو آتشه رخسار لاله در صحرا
Qəzəl 6500زهی گردون کف بی مغزی از دریای عاشق تودو عالم یک گریبان چاک از سودای عشق تو
Qəzəl 6501ندارد اختیار در گشودن باغبان توکه در را می گشاید جوش گل در گلستان تو
Qəzəl 6502من آن بخت از کجا دارم که پیچیم بر میان توبگردم چون خط شبرنگ بر گرد دهان تو
Qəzəl 6503خط شبرنگ با لعل لب جانان زند پهلوزهی ظلمت که با سرچشمه حیوان زند پهلو
Qəzəl 6504زمین از اشک پرشورم به طوفان می زند پهلوز آب گوهره ساحل به عمان می زند پهلو
Qəzəl 6505هر که چون شبنم گل پاک بود گوهر اوچمن آرا کند از دامن گل بستر او
Qəzəl 6506برخوری زان لب میگون که ز اندیشه اومست شد عالم و مهرست همان شیشه او
Qəzəl 6507کشت بی خوشه خجالت کشد از روی درومفکن ای تیغ اجل بر من بیدل پرتو
Qəzəl 6508نه خط است این که دمید از لب جان پرور توکه به دل بردن ما بست کمر شکر تو
Qəzəl 6509چشم را خیره کند پرتو زیبایی تومن و از دور تماشای تماشایی تو
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.