Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
به جان رسید دل روشنم ز بخت سیاهکند درازی شب عمر شمع را کوتاه
Qəzəl 6598ز آستان تو کرد آن که پای ما کوتاهبه تیغ، رشته عمرش کند قضا کوتاه!
Qəzəl 6599بمیر تشنه، منه پای بر کناره چاهکه خم کند قد استاده را نظاره چاه
Qəzəl 660ز نوبهار شود چون شکفته لاله ما؟که خون مرده کند باده را پیاله ما
Qəzəl 6600چگونه زان گل رعنا دو چشم بردارم؟که هم بهار نگاه است و هم خزان نگاه
Qəzəl 6601گر از طعام تن عام می شود فربهتن کریم ز اطعام می شود فربه
Qəzəl 6602ز رفتن تو ز جسم ضعیف جان رفتههمای از سر این مشت استخوان رفته
Qəzəl 6603به صد دلیل نرفتن ره خدای که چه؟به صد چراغ ندیدن به پیش پای که چه؟
Qəzəl 6604بر آن عذار نه زلف مشوش افتادهکه موج بر رخ صهبای بی غش افتاده
Qəzəl 6605Şərabın şəbnəmi düşmüş mənə bir lalə gətir,Doldurub mey qədəhin, könlümü sən halə gətir.
Qəzəl 6606نه سرخ چهره خورشید را شفق کردهکه از خجالت روی تو خون عرق کرده
Qəzəl 6607عرق به برگ گلت می دود شتاب زدهنگاه گرم که این نقش را بر آب زده؟
Qəzəl 6608ز خط عذار تو تا عنبرین نقاب شدهز هاله خوبی مه پای در رکاب شده
Qəzəl 6609به هر کجا که خوری باده تن به خواب مدهبنای خانه ناموس را به آب مده
Qəzəl 661ز هم نمی گسلد عیش جاودانه ماخمار صبح ندارد می شبانه ما
Qəzəl 6610ز بس لب تو به ابرام می دهد بوسهبه کام تلخی دشنام می دهد بوسه
Qəzəl 6611بریده نعل ز عشق که بر جگر لاله؟به سنبل که سیه کرده چشم تر لاله؟
Qəzəl 6612روشن ز نور صدق بود جان صبحگاهبی وجه نیست چهره خندان صبحگاه
Qəzəl 6613از اشک ماست پاکی دامان صبحگاهاز آه سرد ماست رگ جان صبحگاه
Qəzəl 6614در جسم خاکسار مرا جان سوختهباشد سفال تشنه و ریحان سوخته
Qəzəl 6615لاله است این که از جگر خاک سرزده؟یا لیلی است سر ز سیه خانه برزده
Qəzəl 6616ای عالم از ظهور صفاتت عیان شدهبست و گشاد دست تو دریا و کان شده
Qəzəl 6617خط غبار گرد رخ یار آمدهخورشید حسن بر سر دیوار آمده
Qəzəl 6618جام صبوح خورده ز خلوت برآمدهپرشورتر ز صبح قیامت برآمده
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.