Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
روز چگونه شب شود، زلف گشا که همچنینصبح سفید چون شود، خنده نما که همچنین
Qəzəl 6445لاله رنگ از خون دل شد نرگس سیراب اومی شود نرگس به هر رنگی که باشد آب او
Qəzəl 6446من که در فردوس افتادم به نقد از یاد اوبی نیازم از تمنای بهشت آباد او
Qəzəl 6447دیده روشن می شود از خط عنبر یار اومی برد زنگ از دل آیینه ها زنگار او
Qəzəl 6448بوسه ریزد گاه حرف از لعل شکربار اوجنگ باشد گوش و لب را بر سر گفتار او
Qəzəl 6449عشق سلطان و زمین میدان، فلک چوگان در اوسرفرازان جهان چون گوی سرگردان در او
Qəzəl 645ز داغ نیست محابا به درد ساخته راکه آتش است گلستان، زر گداخته را
Qəzəl 6450آتشین رویی که شد آیینه دل آب ازومرکز پرگار حیرت می شود سیماب ازو
Qəzəl 6451عشق صیادی است گردون حلقه فتراک اوهر دو عالم در رکاب توسن چالاک او
Qəzəl 6452هر که را دل آب شد از روی آتشناک اوشبنم گلزار جنت گشت چشم پاک او
Qəzəl 6453می دود هر کس ز خود بیرون به استقبال اوسایه چون نقش قدم می ماند از دنبال او
Qəzəl 6454دلنشین افتاده است از بس که خط و خال اوریشه در آیینه چون جوهر کند تمثال او
Qəzəl 6455زهر آب زندگانی می شود در جام اونیست فرقی در میان بوسه و دشنام او
Qəzəl 6456خضر اگر در خواب بیند خنجر مژگان اومی شود زخم نمایان عمر جاویدان او
Qəzəl 6457از نگاه گرم گردد آفتابی روی اووز فروغ چهره آتش دیده گردد موی او
Qəzəl 6458قسمت آیینه محرومی است از دیدار توعکس ممکن نیست دل بردارد از رخسار تو
Qəzəl 6459نیست ممکن برگرفتن دیده از دیدار توختم شد گیرندگی بر مصحف رخسار تو
Qəzəl 646ز حرف سرد چه پروا روان سوخته را؟که هست مرهم کافور، جان سوخته را
Qəzəl 6460می خورد خون فراغت تشنه آزار تودست از دست مسیحا می کشد بیمار تو
Qəzəl 6461می زند ناخن به دل خار سر دیوار توچون تماشایی نظر بردارد از گلزار تو؟
Qəzəl 6462جرم اندک را نبخشد رحمت بسیار توسنگ کم را نیست وزنی در سر بازار تو
Qəzəl 6463می کشد گردن هدف از اشتیاق تیر توزخم را آغوش رغبت می کند شمشیر تو
Qəzəl 6464نیست صید لاغر من قابل نخجیر تواز سبکروحی مگر بر خاک افتد تیر تو
Qəzəl 6465صد زبان در پرده دارد غنچهٔ خاموش توجوش غیرت میزند خون بهار از جوش تو
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.