Qəzəl 1399

تا عرق از چهره جانان تراویدن گرفتاشک گرم از دیده خورشید غلطیدن گرفت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 140

بلبلِ خوش نغمه‌ام، با گل سخن باشد مراسرمهٔ خاموشی از زاغ و زغن باشد مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1400

جوهر شمشیر غیرت پیچ وتاب از من گرفتموج این دریای ساکن اضطراب از من گرفت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1401

در گرفتاری بود جمعیت خاطر محالبا دو دست بسته نتوان دست یغمایی گرفت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1402

دوش مجلس از زبان شکوه ام در می گرفتکاش این شمع پریشان را کسی سر می گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1403

پیش ازین جانان حساب دیگر از من می گرفتهمچو قمری طوق حکم من به گردن می گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1404

سوخت تنهایی مرا ای بی وفا وقت است وقتگر شبی خواهی شدن مهمان ما وقت است وقت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1405

چون کند روی تو با خط سیاه از شش جهت؟رو به این آیینه آورده است آه از شش جهت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1406

مشو از می گران، ترسم سبکدستان ربایندتبه زور می چو مینا از میان مستان ربایندت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1407

غم از دل می زداید چون صباح عید رخسارتنماز عید واجب می کند بر خلق دیدارت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1408

غزالان را ز وحشت باز دارد دیدن چشمتبه چرخ آرد زمین را چون فلک گردیدن چشمت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1409

بر دلم نیست غباری ز سیه کاری بختقانعم با دل بیدار ز بیداری بخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 141

پرده‌دار و حاجب و دربان نمی‌باشد مراخانه چون آیینه بی‌مهمان نمی‌باشد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1410

دست بر هر چه فشاندم به رگ جان آویختدامن از هر چه کشیدم به گریبان آویخت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1411

چهره صاف تو آیینه اندیشه نماستجان ز سیمای تو چون آب ز گوهر پیداست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1412

ریخت دندان و هوای می و پیمانه بجاستمهره برچیده شد و بازی طفلانه بجاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1413

تلخ شد عشرتم آن لعل شکربار کجاست؟دلم از کار شد آن غمزه پر کار کجاست؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1414

Hardasan, çox gəzmişəm, ey nazlı canan, hardasan?Bir məkanın yoxmudur, söylə, doğrudan hardasan?

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1415

فرح آباد من آنجاست که جانان آنجاستاشرف آنجاست که آن سرو خرامان آنجاست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1416

نه خط از چهره آن آینه سیما برخاستکه درین آینه، جوهر به تماشا برخاست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1417

قد موزون تو روزی که به جولان برخاستهر که را بود دلی، از سر ایمان برخاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1418

خط سبزی که ز پشت لب جانان برخاسترگ ابری است که از چشمه حیوان برخاست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1419

از خط سبز نشد یک سر مو حسن تو کمدر ته زنگ ز شمشیر تو جوهر پیداست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 142

داغ عشق از سینهٔ روشن به‌ دست آمد مرادامنِ خورشید ازین روزن به دست آمد مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.