Səfəvi dövrü
خط نارسته ز لعل لب دلبر پیداسترشته از صافی این دانه گوهر پیداست
Qəzəl 1421از لب خشک صدف ریزش نیسان پیداستخشکی بحر ز سر پنجه مرجان پیداست
Qəzəl 1422خط نارسته ازان چهره گلگون پیداستمشک خالص شدن از صافی این خون پیداست
Qəzəl 1423شور در دل فکند لعل خموشی که تراستخواب را تلخ کند چشمه نوشی که تراست
Qəzəl 1424در کمین این فلک سخت کمانی که تراستعاقبت گرد برآرد ز نشانی که تراست
Qəzəl 1425بی طراوت نشود سرو جوانی که تراستدر شکر خواب بهارست خزانی که تراست
Qəzəl 1426اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراستبحر و کان را نبود این زر و گوهر که مراست
Qəzəl 1427پرده شب بود ایام شبابی که مراسترگ سنگ است ز غفلت رگ خوابی که مراست
Qəzəl 1428از زمین اوج گرفته است غباری که مراستایمن از سیلی موج است کناری که مراست
Qəzəl 1429کار سرجوش کند درد ایاغی که مراستپر طاوس بود پای چراغی که مراست
Qəzəl 143بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مراخیزد از بلبل فغان چون در چمن بیند مرا
Qəzəl 1430در لحد گل نکند شعله داغی که مراستروغن از ریگ کند جذب چراغی که مراست
Qəzəl 1431قانع از صاف به دردست دماغی که مراستروغن از ریگ کند جذب، چراغی که مراست
Qəzəl 1432دانه اشک بود توشه راهی که مراستدل آسوده بود قافله گاهی که مراست
Qəzəl 1433دل بی صبر به طوفان بلا رهبر ماستبال موج خطر از کشتی بی لنگر ماست
Qəzəl 1434عشرت روی زمین در دل ویرانه ماستخلوت سینه پر آه، پریخانه ماست
Qəzəl 1435لاله روشنگر چشم و دل سودایی ماستدیدن سوختگان سرمه بینایی ماست
Qəzəl 1436آن که از بال هما افسر دولت می خواستکاش از سایه دیوار قناعت می خواست
Qəzəl 1437غمگسار دل سودازده من شبهاستهمزبانی که مرا هست همین یاربهاست
Qəzəl 1438زان دم تیغ که از آب بقا سیراب استآب بردار که صحرای فنا بی آب است
Qəzəl 1439صیقل روح و طباشیر جگر مهتاب استجام شیری که برد دل ز شکر مهتاب است
Qəzəl 144چون به خاطر آن دو لعلِ آبدار آید مراصد بدخشان اشکِ خونین در کنار آید مرا
Qəzəl 1440عشق بیتابی ذرات جهان را سبب استزردی چهره خورشید ز درد طلب است
Qəzəl 1441پیش من ثابت و سیار فلک مرغوب استخرده گل همه در دیده بلبل خوب است
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.