Qəzəl 1420

خط نارسته ز لعل لب دلبر پیداسترشته از صافی این دانه گوهر پیداست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1421

از لب خشک صدف ریزش نیسان پیداستخشکی بحر ز سر پنجه مرجان پیداست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1422

خط نارسته ازان چهره گلگون پیداستمشک خالص شدن از صافی این خون پیداست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1423

شور در دل فکند لعل خموشی که تراستخواب را تلخ کند چشمه نوشی که تراست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1424

در کمین این فلک سخت کمانی که تراستعاقبت گرد برآرد ز نشانی که تراست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1425

بی طراوت نشود سرو جوانی که تراستدر شکر خواب بهارست خزانی که تراست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1426

اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراستبحر و کان را نبود این زر و گوهر که مراست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1427

پرده شب بود ایام شبابی که مراسترگ سنگ است ز غفلت رگ خوابی که مراست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1428

از زمین اوج گرفته است غباری که مراستایمن از سیلی موج است کناری که مراست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1429

کار سرجوش کند درد ایاغی که مراستپر طاوس بود پای چراغی که مراست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 143

بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مراخیزد از بلبل فغان چون در چمن بیند مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1430

در لحد گل نکند شعله داغی که مراستروغن از ریگ کند جذب چراغی که مراست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1431

قانع از صاف به دردست دماغی که مراستروغن از ریگ کند جذب، چراغی که مراست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1432

دانه اشک بود توشه راهی که مراستدل آسوده بود قافله گاهی که مراست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1433

دل بی صبر به طوفان بلا رهبر ماستبال موج خطر از کشتی بی لنگر ماست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1434

عشرت روی زمین در دل ویرانه ماستخلوت سینه پر آه، پریخانه ماست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1435

لاله روشنگر چشم و دل سودایی ماستدیدن سوختگان سرمه بینایی ماست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1436

آن که از بال هما افسر دولت می خواستکاش از سایه دیوار قناعت می خواست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1437

غمگسار دل سودازده من شبهاستهمزبانی که مرا هست همین یاربهاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1438

زان دم تیغ که از آب بقا سیراب استآب بردار که صحرای فنا بی آب است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1439

صیقل روح و طباشیر جگر مهتاب استجام شیری که برد دل ز شکر مهتاب است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 144

چون به خاطر آن دو لعلِ آبدار آید مراصد بدخشان اشکِ خونین در کنار آید مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1440

عشق بیتابی ذرات جهان را سبب استزردی چهره خورشید ز درد طلب است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1441

پیش من ثابت و سیار فلک مرغوب استخرده گل همه در دیده بلبل خوب است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.