Səfəvi dövrü
بال پرواز خود آن مردم غافل بستندکه به زنار علایق کمر دل بستند
Qəzəl 3494کیستند اهل جهان، بی سر و سامانی چنددر ره سیل حوادث، ده ویرانی چند
Qəzəl 3495ما به ساقی و حریفان به شراب افتادندما به سرچشمه و یاران به سراب افتادند
Qəzəl 3496Gör, cahan şahına şövkət ilə izzət verilib,Mənə bu guşədə bir dünya məhəbbət verilib.
Qəzəl 3497قسمتی در خور هرکس چو ز اول دادندبیقراری به من و خواب به مخمل دادند
Qəzəl 3498با لب تشنه جگر سر به سرابم دادندآتشم را ننشاندند و به آبم دادند
Qəzəl 3499داروی بیهشی از جام صفاتم دادندسرمه خامشی از نقطه ذاتم دادند
Qəzəl 350چه پروا از غبار خط مشکین است آن لب را؟می لعلی جواهر سرمه سازد ظلمت شب را
Qəzəl 3500Sözümü aldı, mənə dinməyə imkan verdi,Sındırıb qıçlarımı, get, deyə fərman verdi.
Qəzəl 3501Məni bu qönçə dodaqlar yenə bihal elədi,Ağzı bağlı şişədən mey verərək, lal elədi.
Qəzəl 3502از لب خشک مهیا لب نانم کردندفارغ از نعمت الوان جهانم کردند
Qəzəl 3503غنچه هایی که درین سبز چمن خنده زدندای بسا زخم نمایان به دل زنده زدند
Qəzəl 3504سالکانی که قدم در ره جانانه زدندپشت پا بر فلک از همت مردانه زدند
Qəzəl 3505نغمه عشق به گوش من دیوانه زدنداین چه اکسیر بهارست بر این دانه زدند
Qəzəl 3506تا تو بی پرده شدی لاله رخان خوار شدندهمه گلهای چمن در پس دیوار شدند
Qəzəl 3507اهل معنی به سخن بلبل بستان خودندبه نظر آینه دار دل حیران خودند
Qəzəl 3508روشنائی که درین دایره صاحب دیدندهمه چون شبنم گل آینه خورشیدند
Qəzəl 3509به کمان پشت و به شمشیر دهن بخشیدندسینه گرم چو خورشید به من بخشیدند
Qəzəl 351بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت رابه چوب از آستان خویش می رانند دولت را
Qəzəl 3510نه همین اهل خرد آینه اسرارندکه ز خود بیخبران نیز خبرها دارند
Qəzəl 3511نه غم خار و نه اندیشه خارا دارندرهنوردان تو پیشانی صحرا دارند
Qəzəl 3512همه از تاب کمر در خم ایمان دارندچه خرام است که این سرو نژادان دارند
Qəzəl 3513عشرت روی زمین بی سر و پایان دارنددخل بی خرج اگر هست گدایان دارند
Qəzəl 3514شیشه هایی که درستی ز شکستن دارندپشت بر کوه ز سنگینی دشمن دارند
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.