Səfəvi dövrü
تا حیا سرمه کش نرگس جادوی تو بودشبنم خلد نظر باز گل روی تو بود
Qəzəl 356ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود رامکن شیرازه صحبت، کمند وحدت خود را
Qəzəl 3560یاد آن عهد که دل در خم گیسوی تو بودشب من موی تو و روز خوشم روی تو بود
Qəzəl 3561حاصل عمر زخود بیخبران آه بودهرکه از خویشتن آگاه شد آگاه بود
Qəzəl 3562هرچه دیدیم درین باغ، ندیدن به بودهر گل تازه که چیدیم نچیدن به بود
Qəzəl 3563خانه دل به صفا از نظر بسته بودفیض در کعبه مجاور ز در بسته بود
Qəzəl 3564باغ در بسته ما دیده پوشیده بودگل ناچیده ما دامن برچیده بود
Qəzəl 3565لب لعل تو همان تلخ زبان است که بوددر نگین تو همان زهر نهان است که بود
Qəzəl 3566دل خالی ز هوس خلوت جانانه بودشیشه چون شد تهی از باده پریخانه بود
Qəzəl 3567شب که روی تو ز می در عرق افشانی بوددل سراسیمه تر از کشتی طوفانی بود
Qəzəl 3568Bu dəli könlümü zəncirləmək asan olmaz,O qısa zülfə düyün vurmağa imkan olmaz.
Qəzəl 3569باشد ایمن ز زوال آن که کمالش نبودبی کمالی است کمالی که زوالش نبود
Qəzəl 357ندارد در خور من باده ای گردون میناییمگر از خون دل لبریز سازم ساغر خود را
Qəzəl 3570باد را راه در آن طره پیچان نبودشانه را دست بر آن زلف پریشان نبود
Qəzəl 3571مکن از بخت شکایت که وبالش میبودپای طاووس اگر چون پر و بالش میبود
Qəzəl 3572در خیالم اگر آن زلف پریشان میبودنفس سوختهام سنبل و ریحان میبود
Qəzəl 3573نیست غیر از دل خود روزی مهمان وجودبازی نعمت الوان مخور از خوان وجود
Qəzəl 3574می شود آب روان چون به رگ تاک رودصرفه آب در آن است که در خاک رود
Qəzəl 3575یاد آن جلوه مستانه کی از دل برود؟این نه موجی است که از خاطر ساحل برود
Qəzəl 3576هرکه پوشد نظر از کام به منزل بروددایم آواره بود هرکه پی دل برود
Qəzəl 3577دل آگاه به هر شورشی از جا نرودآب گوهر بسر از جوشش دریا نرود
Qəzəl 3578عارف از راه به سجاده تقوی نرودتیغ بر کف به سر منبر دعوی نرود
Qəzəl 3579Dinlədim nasehi, divanəliyim artdı yenə,Xəstəyə sanki zəhər verdi o, şərbət yerinə.
Qəzəl 358سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود رانبازم همچو کوه از هر صدایی لنگر خود را
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.