Qəzəl 3886

خط تو سلسله خود به مشک ناب رساندکمند زلف تو خود را به آفتاب رساند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3887

مرا شکستگی پا به آن جناب رساندفتادگی سر شبنم به آفتاب رساند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3888

ز حرف بر لب شیرین او اثرماندکه دیده نقش پی مور بر شکر ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3889

به زیر چرخ مقوس که جاودان ماندکدام تیر شنیدی که در کمان ماند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 389

نکرد از ناله شبخیز با خود گرمخون گل رانشد روشن چراغ از شعله آواز بلبل را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3890

اثر ز همت مستانه در شراب نماندفغان که در گهر شاهوارآب نماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3891

خزان رسید وگل افشانی بهار نماندبه دست بوسه فریب چمن نگار نماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3892

Yaz gəlib keçdi, daha gül o damaqda qalmadı,Mey qədəhdə qalmadı, nur da çıraqda qalmadı.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3893

Bu tikanlıqda nə gül bitdi, nə də lalə qalar,Yelləri boş yerə çapdı burada nazlı bahar.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3894

فلک به آبله خار دیده می‌ماندزمین به دامن در خون کشیده می‌ماند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3895

Söz qanadlı quş kimidir, o uçar, sinədə qalmaz,Yusifi-Kənanı salsan sən əgər kəməndə, qalmaz!

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3896

زخنده تو گره در دلی نمی ماندتو چون گشاده شوی مشکلی نمی ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3897

موحدان که به لیل ونهار ساخته اندبه یاد زلف ورخ آن نگار ساخته اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3898

سبکروان به زمینی که پاگذاشته اندبنای خانه بدوشی بجا گذاشته اند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3899

سبکروان ز خَمِ آسمان برآمده‌اندز راستی چو خدنگ از کمان برآمده‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 390

اگر آزاده ای بگذار اسباب تجمل راکه بی برگی به سامان می کند کار توکل را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3900

فسردگان که اسیر جهان اسبابندبه چشم زنده دلان نقش پرده خوابند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3901

سزد که خرده جان را کند نثار سپندکه یافت راه سخن در حریم یار سپند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3902

چه دیده است در آن آتشین عذار سپندکه بی ملاحظه جان را کند نثار سپند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3903

فسردگان که طلسم وجود نشکستندازین چه سود که چون کف به بحر پیوستند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3904

خوش آن کسان که دردل برآرزو بستندبه اشک تلخ ره لقمه بر گلو بستند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3905

سحر که چهره خورشید را به خون شستندگلیم بخت من از آب نیلگون شستند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3906

هزار نقش مخالف به کار ما کردندچها به آینه بی غبار ما کردند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3907

سبکروان که طلبکار یار می گردندغبار رهگذر انتظار می گردند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.