Səfəvi dövrü
اگر ز چهره داغم نقاب بردارندجهانیان نظر از آفتاب بردارند
Qəzəl 3909کسان که جانب هم را نگه می دارنددر آفتاب قیامت پناه می دارند
Qəzəl 391به دنیا ساختم مشغول چشم روشن دل رابه این یک مشت گل مسدود کردم روزن دل را
Qəzəl 3910سمنبران که به لب آبدار چون گهرندبه چهره از جگر عاشقان برشته ترند
Qəzəl 3911به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برندهزار عقد گهر با لب خموش برند
Qəzəl 3912سبکروان ز غم روزگار بیخبرندچو دامن فلک از زخم خار بیخبرند
Qəzəl 3913Xoş o insanlara ki, bərkdə yandı bir-birinə,İlk sözü, son sözü hər yerdə "can"dı bir-birinə.
Qəzəl 3914مرا اگر چه کم از خاک راه می گیرندز من فروغ گهر مهر وماه می گیرند
Qəzəl 3915سخنوران که درین بوستان نوا سازندکباب یکدگر از شعله های آوازند
Qəzəl 3916خوش آن گروه که تن راز عشق جان سازندزمین خویش به تدبیر آسمان سازند
Qəzəl 3917درین ریاض دلی را که آب میسازندچو شبنم آینه آفتاب میسازند
Qəzəl 3918چو حلقه بر در دل شوق اصفهان بزندسرشک بر صف مژگان خونچکان بزند
Qəzəl 3919چرا به خلدبرین از خدا شوی خرسندبه جوی شیر چو طفلان چرا شوی خرسند
Qəzəl 392درین گلشن نباشد نعل در آتش چسان گل را؟که دارد یاد، هر خاری در او صد کاروان گل را
Qəzəl 3920ز خود برآمدگان رستگار می باشندز داروگیر جهان برکنار می باشند
Qəzəl 3921در آن مقام که شاهی به هر گدا بخشندچه دولتی است که مارا همان به ما بخشند
Qəzəl 3922ترا ز عالم عبرت اگر نظر بخشندازان به است که صد گنج پرگهر بخشند
Qəzəl 3923چه نعمتی است به من قرب آن دهن بخشندمرا چوخط به لب او ره سخن بخشند
Qəzəl 3924چگونه باده عرفان جماعتی نوشندکه باده در رگ تاک است ومست ومدهوشند
Qəzəl 3925Aşiqin qanın içən dilbər əgər çəkmir əzab,Nəyə lazımdı ələ badə alıb içsə şərab.
Qəzəl 3926دلی که آتش روی تواش کباب کندز اشک شادی خودمستی شراب کند
Qəzəl 3927چو در پیاله رنجش می عتاب کندپیاله روترش از تلخی شراب کند
Qəzəl 3928ز درد چهره محال است مرد زرد کندچه لایق است که اظهار درد مردکند
Qəzəl 3929فغان چه با دل سنگین آن نگار کندخروش بحر به گوش صدف چه کار کند
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.