Qəzəl 3908

اگر ز چهره داغم نقاب بردارندجهانیان نظر از آفتاب بردارند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3909

کسان که جانب هم را نگه می دارنددر آفتاب قیامت پناه می دارند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 391

به دنیا ساختم مشغول چشم روشن دل رابه این یک مشت گل مسدود کردم روزن دل را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3910

سمنبران که به لب آبدار چون گهرندبه چهره از جگر عاشقان برشته ترند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3911

به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برندهزار عقد گهر با لب خموش برند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3912

سبکروان ز غم روزگار بیخبرندچو دامن فلک از زخم خار بیخبرند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3913

Xoş o insanlara ki, bərkdə yandı bir-birinə,İlk sözü, son sözü hər yerdə "can"dı bir-birinə.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3914

مرا اگر چه کم از خاک راه می گیرندز من فروغ گهر مهر وماه می گیرند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3915

سخنوران که درین بوستان نوا سازندکباب یکدگر از شعله های آوازند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3916

خوش آن گروه که تن راز عشق جان سازندزمین خویش به تدبیر آسمان سازند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3917

درین ریاض دلی را که آب می‌سازندچو شبنم آینه آفتاب می‌سازند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3918

چو حلقه بر در دل شوق اصفهان بزندسرشک بر صف مژگان خونچکان بزند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3919

چرا به خلدبرین از خدا شوی خرسندبه جوی شیر چو طفلان چرا شوی خرسند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 392

درین گلشن نباشد نعل در آتش چسان گل را؟که دارد یاد، هر خاری در او صد کاروان گل را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3920

ز خود برآمدگان رستگار می باشندز داروگیر جهان برکنار می باشند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3921

در آن مقام که شاهی به هر گدا بخشندچه دولتی است که مارا همان به ما بخشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3922

ترا ز عالم عبرت اگر نظر بخشندازان به است که صد گنج پرگهر بخشند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3923

چه نعمتی است به من قرب آن دهن بخشندمرا چوخط به لب او ره سخن بخشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3924

چگونه باده عرفان جماعتی نوشندکه باده در رگ تاک است ومست ومدهوشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3925

Aşiqin qanın içən dilbər əgər çəkmir əzab,Nəyə lazımdı ələ badə alıb içsə şərab.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3926

دلی که آتش روی تواش کباب کندز اشک شادی خودمستی شراب کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3927

چو در پیاله رنجش می عتاب کندپیاله روترش از تلخی شراب کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3928

ز درد چهره محال است مرد زرد کندچه لایق است که اظهار درد مردکند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3929

فغان چه با دل سنگین آن نگار کندخروش بحر به گوش صدف چه کار کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.