Səfəvi dövrü
Qapını bağlayacaq bağban, əgər gəlsə bahar,Ağ gülü pambıq edib öz qulağın güllə tıxar.
Qəzəl 6330مرا ز لاله چراغ نظر شود روشنز قرب سوخته جانان شرر شود روشن
Qəzəl 6331رواق چرخ شد از شمع کلک من روشنکه دیده است ز یک شمع نه لگن روشن؟
Qəzəl 6332نظر به زلف و خط آن بهشت سیما کنشکسته قلم صنع را تماشا کن
Qəzəl 6333به آب و گل چه فرو رفته ای نظر وا کنازین خرابه چو سیلاب رو به دریا کن
Qəzəl 6334شکوه عشق جهانگیر را تماشا کندلی ز سنگ کن این شیر را تماشا کن
Qəzəl 6335حضور می طلبی سینه را مصفا کنگهر پرست تو گنجینه را مصفا کن
Qəzəl 6336بپوش چشم ز وضع جهان و عشرت کنببند در به رخ کاینات و وحدت کن
Qəzəl 6337دمید صبح، سر از خواب بیخودی برکنز اشک گرم می آتشین به ساغر کن
Qəzəl 6338ترا که گفت وطن زیر چراغ اخضر کن؟درین محیط پر از خون چو نوح لنگر کن
Qəzəl 6339کرم به ابر سبکدست همچو عمان کنتمام روی زمین را رهین احسان کن
Qəzəl 634لبت به خون جگر شسته روی مرجان راخط تو ساخته خس پوش، آب حیوان را
Qəzəl 6340قدم ز خویش برون نه فلک سواری کنبکش به جیب سر خود کلاهداری کن
Qəzəl 6341به رنگ سرو درین باغ زندگانی کنبریز بار ز خود، ترک شادمانی کن
Qəzəl 6342به هر چه رنگ کنی می شود سفید آخربه جز سیاهی دل موی را خضاب مکن
Qəzəl 6343ز باده توبه در ایام نوبهار مکنبه اختیار، پشیمانی اختیار مکن
Qəzəl 6344هوای جام صبوح و می شبانه مکندل چو کعبه خود را شرابخانه مکن
Qəzəl 6345صبا برون نرود از غبار خاطر منفزون ز برگ درخت است بار خاطر من
Qəzəl 6346زمین به لرزه درآید ز دل تپیدن منشود سپهر زمین گیر از آرمیدن من
Qəzəl 6347به تن علاقه ندارد روان ساده منبرنده است چو تیغ آب ایستاده من
Qəzəl 6348اگر به سوخته جانی رسد شراره منامید هست که روشن شود ستاره من
Qəzəl 6349ز جوش نشأه به تنگ آمده است شیشه منز زور باده به سنگ آمده است شیشه من
Qəzəl 635ببین به دور لبش خط عنبرافشان راکه چون شراب برون داده راز پنهان را
Qəzəl 6350هلاک جلوه برق است آشیانه منبغل چو موج گشاید به سیل خانه من
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.