چو بهر زینت آن گل‌چهره در آیینه می‌بیندز مژگان صد خدنگ آیینه را در سینه می‌بیند

نشاطی یافت دل تا درد عشقت یافت در سینهچو درویشی که در ویرانه گنجینه می‌بیند

اسیر عشق را از موی ژولیده‌ست ذوق دلاگر صوفی صفا در خرقه پشمینه می‌بیند

غمت هردم به داغ تازه زان می‌کند شادمکه در من حفظ حق صحبت دیرینه می‌بیند

چه باشد گر شود دل با غمت خرسند در عالمدرین ویرانه جز نقد غمت گنجینه می‌بیند

از آن روزی که جمعی زاهدان را دید در مسجددلم خواب پریشان هر شب آدینه می‌بیند

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. فضولی پاک کن از کینه اغیار لوح دلکه ذوق از مهر مه‌رویان دل بی‌کینه می‌بیند

Bəzək vaxtı baxarsa güzgüyə gül üzlü ol canan,Görər kirpiklərindən güzgünün köksündə yüz peykan.

Könül şad oldu görcək sinədə var eşqinin dərdi,Xəzinə tapsa bir viranədə dərviş, olar xəndan.

Qəmin bir tazə dağ ilə məni yad eyləyir hər dəm,Odur çıxmaz yadımdan verdiyin söz, etdiyin peyman.

Qəmindən şad olur könlüm ki, onda tapmamışdır yer,Qəmindən başqa bir xəznə o gündən kim, olub viran.

Görüncə gözlərim kim, cəm olub məsciddə zahidlər,Yuxu görməz, görər lakin pərişan bir yuxu hər an.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Rəqibə bəsləmə kin, ey Füzuli, olma qafil kim,Ürəkdə kin olarsa, mehrdən məhrum olar insan.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq