ز سیر سایه همراه تو ای مه رشک‌ها بردمبرای دیدنت گر چشم هم می‌داشت می‌مردم

Gəzirkən kölgə kuyində məni rəşk etdi sərgərdan,Səni görməkliyə onda göz olsaydı, verərdim can.

مرا بر چشم پر خون جمع گشته نیست پیکانتدر گنجینه لعلی‌ست با آهن برآوردم

Deyildir toplanan peykan mənim bu qanlı çeşmimdə,O bir gəncinəyə yoldur, çıxıbdır odlu ləl ondan.

به کف در کوی تو می‌گشتم از من نقد جان گم شدپشیمانم که بد کردم به چشمان تو نسپردم

Əlimdə nəqd canım seyr edərkən itdi kuyində,Niyə tapşırmadım çeşmi-nigarə, olmuşam peşman.

بنای خانه دل گشت ویران بهر تعمیرشگلی باید بیا ساقی سفالی ده پر از دردم

Könül mülkü xarab oldu, onu abad qılmaqçünMənə palçıq gərək, ver dürdi-mey, ey saqi-dövran.

بحمدالله که مردم در غم عشق تو و هرگزبه شرح درد دل طبع لطیفت را نیازردم

Qəmi-eşqinlə öldüm, şükr ola Allaha kim, hərgizO nazik təbinə, cana, əziyyət vermədim bir an.

به خود تا چند خندی ای صدف بگشا دهن زین بسبه دور گوهر اشکم مزن از دانه در دم

Açıb hər ləhzə ağzın, ey sədəf, gəl bunca laf etmə,Varımdır gövhəri-əşkimdə, bax gör, min düri-qəltan.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. فضولی نیست هر شب تا سحر غیر از فغان کارتترا من از سگان کوی او بیهوده نشمردم

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Füzuli, sübhədək hər şəb işin ahü fəğan olmuş,Nola bir it hesab etsə səni kuyində ol canan.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq