Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Tumanov izn alır ki, ŞirvanəSığnağdan çəkə dəmir yolunu;
Ya rəbbim, bu dünya sən quran deyilİnsandan insana körpümüz sınıb,Ya rəbbim, hamımız sənə sığınıb.
Dün hökm qıldı qətlimə ol şəh itab iləDün hökm qıldı qətlimə ol şəh itab ilə,Şad eylədi gədasını bu xoş cavab ilə.
Gözünə qar üstə güllər görünsəGözünə qar üstə güllər görünsə,Sərt külək ney çalsa qulaqlarında,
“İran şahı”na məktubMən dəmir yol fəhləsininoğluyam, şah!
Ey səba, degil məhəl tapsan güli-xandanımaEy səba, degil məhəl tapsan güli-xandanımaKim, düşüpdür atəşi-ğəm laləyanlıq canıma.
Dünya gözəldi ancaq...Dünya gözəldi ancaq, xəyanətkar gözəldi,Fitnədi başdan-başa sözüylə işvəsiylə.
Ol Əlidir aləm ümmid olanOl Əlidir aləm ümmid olan,Ol Əlidir dünyada təcrid olan.
Pərakəndə şeir 91تا خیال زلف او ره در دل دیوانه داشتاز پر و بال پری جاروب این ویرانه داشت
Rübai 247Yanında daima bir qəfəsin var,Uçdu bu qəfəsdən tutduğun quşlar.
Qəzəl 547درهجر تو درمان دل خسته ندانمزان پیش که روزی به غمت میگذرانم
Rübai 71Eşqinin əsrarı saxlanır canda,Ürək də eşqinlə yaşayır, can da.
Yine bizden diler gizleye özinYine bizden diler gizleye özinYine hüsni kılur cân ile özin
Ənisül-arifin, 33بعد ازین از معدن «هل من مزید»نکته ای دیگر بگوش جان رسید
Qəzəl 163ای صورت جمالت بر لوح جان منقشهستم ز فکر زلفت آشفته و مشوش
İsgəndərin vəqəsiSeyrə çıxmışdı bir gün İsgəndər,Rast bir novcəvanə gəldi səhər.
O günGələcək bir gün, əminəm, o gözəl gün gələcək,Yurdumun haqlı səsi haqqa qədər yüksələcək!
Qitə 134ای همه رادی و راستی و درستییافتی از روزگار آنچه که جستی
Qəsidə 15دوش چون مرغ شب فغان برداشتمهر خاموشی از دهان برداشت
Bu sərvi-qamətim qaşın xəyalıilə dütalandıBu sərvi-qamətim qaşın xəyalıilə dütalandı,Gözüm ayineyi-safi-cəmalından cilalandı.
Dözə bilmirəmAraz sahilində hər bahar çağıBir an həyəcansız gəzə bilmirəm.
Rübai 153درده می لعل لالهگون صافیبگشای ز حلقِ شیشه خون صافی
Qəzəl 63حرفی به چمن از غم آن نوشلب افتاداز آتش دل غنچه به گرداب تب افتاد
Qəzəl 191خجسته زمانی و خوش روزگاریکه بازآید از در مرا چون تو یاری
Ləali-mənzumə, fəsil 34بر مسند کبریا نه جز جای علیبر دوش نبی سزا نه جز پای علی
Nasirülmülk Bakıdan İrana azim olduqdaMəncə, İranə əbəs əzm ediyor Nasiri-mülk,Göz önündə görürəm çünki budur İranı;
Çıxıb getmək istəyirəm...Çıxıb getmək istəyirəm, çıxıb getmək...Harda, neçə iz-tozum var, yığıb getmək,
Geyib gülgun qəba sərvim durub gülzar arasındaGeyib gülgun qəba sərvim durub gülzar arasında,Sanasan şaxsari-güldürür gülnar arasında.
Kimsə tanımırdı Məcnunu hələKimsə tanımırdı Məcnunu hələ,Gəlmirdi Kərəmin səsi, sorağı.
Şair taleyindən yarıya bilmir“Mənə bir it hürür, bir qara çaqqal”*Ə.Cavad*