Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ای صبا، از من آشفته فلان را میپرسمینشان جان و دل و آن دل و جان را میپرس
Gel imdi gel ki gözüm seyli ahar uşda kanınGel imdi gel ki gözüm seyli ahar uşda kanınKim ola ki yüzüni göre virimiye cânın
Qəzəl 18من ملایم کردم از آه آسمانِ سخت رانرم از آتش میتوان کردن کمانِ سخت را
Qitə 310ای چرخ لاجوردی بس بوالعجب نمائیکآیینهٔ خسان را زنگارها زدائی
Qəzəl 429درین همسایه شمعی هست و جمعی عاشق از دورشکه ما صد بار گم گشتیم همچون سایه در نورش
Cânâneyi gerek seve kim cânı var iseCânâneyi gerek seve kim cânı var iseIşkını yârun dîn tuta îmânı var ise
Qəzəl 31نیست ممکن رامکردن چشمِ جادوی تراسایه میبوسد زمین از دور، آهوی ترا
Qitə 314اهل دلی ز اهل روزگار نیابیانس طلب چون کنی که یار نیابی
Qəzəl 434گر دستها چو زلف در آرم به گردنشکس را بدین قدر نتوان کرد سرزنش
Dilerem âyet-i hüsnini ki tefsîr kılamDilerem âyet-i hüsnini ki tefsîr kılamNe revâ ola ki bir noktayı tağyîr kılam
Pərakəndə şeir 33غافل مشو ز رتبه شوق بلند مااز ساق عرش (حلقه) رباید کمند ما
Qitə 317گر به دل آزاد بودمی چه غمستیعقدهٔ سودا گشودمی چه غمستی
Qəzəl 439دو هفتهٔ دگر از بوی باد مشک فروششود چو باغ بهشت این زمین دیبا پوش
Nigârînâ neçün bizden güzîn itdün firâkı senNigârînâ neçün bizden güzîn itdün firâkı senRevâ gördün cânumuza bu süz u iştîrakı sen
Pərakəndə şeir 35تا کی به شعله ای نزند جوش داغ ما؟پیش از فتیله چند بسوزد چراغ ما؟
Qitə 336بس کن از سودای خوبان داشتن خاقانیاکز سر سودا خرد را در سر آرد خیرگی
Qəzəl 449ای پیکر خجسته، چه نامی؟ فدیت لکدیگر سیاه چرده ندیدم بدین نمک
Saçun kılı girihine aceb ne kıla gönülSaçun kılı girihine aceb ne kıla gönülEğer ki cân u dilin terk kıla kıla gönül
Qəsidə 35کیمیای خوشدلی خاک دیار اشرف استصیقل دلها هوای بی غبار اشرف است
Qitə 347رشیدکا ز تهی مغزی و سبک خردیبه زیر پوست همی دان که بس گران جانی
Qəzəl 464ای سحری دعای من، در دلش آن جفا مهلیار خطاپرست را بر سر آن خطا مهل
Tâ bileli ben nigârâ yüzünün mâhiyyetinTâ bileli ben nigârâ yüzünün mâhiyyetinMahv kılmışam gönülde âlemün şey'iyyetin
Pərakəndə şeir 47هر که از بی طاقتی نالید تمکینش سزاستهر که از فتراک سرپیچید بالینش سزاست
Qitə 348گویند کز تبی ملک الشرق درگذشتای قهر زهردار الهی چنین کنی
Qəzəl 469من که باشم؟ که به من نامه فرستند و سلامگو: به دشنام ز من یاد کن از لب، که تمام
Sâkî tolu vir ki gide bu zühd ile sâlûsSâkî tolu vir ki gide bu zühd ile sâlûsKi çoh yirüz içmedügümüz günlere efsûs
Qəzəl 47میگدازد خونِ گرمم نشترِ فَصّاد رامیکند از آب عریان، دشنهٔ فولاد را
Qitə 359بس کن خاقانیا ز مدحت دونانتا ز سگان جان شیر شرزه نجویی
Qəzəl 484تو دامن از کف من دوش در کشیدی و گفتمکه: آستین تو بوسم، بر آستان تو افتم
Kim gördi kekliği ki urur pençe bâz ileKim gördi kekliği ki urur pençe bâz ileGeh lutf u nâz ile gehî fakr u niyâz ile