Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
جز نام تو بر لوح دلم هیچ رقم نیستدر نامه ما یک سر مو سهو قلم نیست
Qəsidə 71دوش چون خورشید را مصروع خاور ساختندماه نو را چون حمایل چفته پیکر ساختند
Qəzəl 641نگارا، چرا شدی نهان از نهان من؟چه کردم که گشتهای جهان از جهان من
Ol cân ki ışkıyile bu âlemde yâr imişOl cân ki ışkıyile bu âlemde yâr imişHer ne ki isdeye yine kendüde var imiş
Pərakəndə şeir 134در چشم و دل پاک ز دنیا خبری نیستدر عالم حیرت ز تماشا خبری نیست
Qəsidə 73سرورانی که مرا تاج سرنداز سر قدر همه تاجورند
Qəzəl 647دوست با کاروان کن فیکونآمد از شهر لامکان بیرون
Yine zülfi kemendine dil ile cân esîr olmışYine zülfi kemendine dil ile cân esîr olmışHayâli gönlüm ilinde yine bu dem emîr olmış
Qəzəl 134سنگِ طفلان از جنون رطلِ گرانی شد مرادرد و داغِ عشق باغ و بوستانی شد مرا
Qəsidə 101در آبگون قفس بین طاووس آتشین پرکز پر گشادن او آفاق بست زیور
Qəzəl 652منم آنکه گلشن عشق را چمنم، ببینگذری کن و گل و سوسن و سمنم ببین
Sâkîya tolu ayah ref-i hicâb ider bu demSâkîya tolu ayah ref-i hicâb ider bu demTolu vir çün ne kılur ise savâb ider bu dem
Qəzəl 138نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مراباغهای دلگشا در زیرِ پر باشد مرا
Qəsidə 118سر حد بادیه است روان پاش بر سرشجان را حنوط کن ز سموم معطرش
Qəzəl 655دل فراق روی جانان بر نتابد بیش ازینسینه داغ هجر آنان بر نتابد بیش ازین
Lebün gibi meyi yohsa safâsı yoh câmunLebün gibi meyi yohsa safâsı yoh câmunEğerçi derd ise oldur devâsı eyyâmun
Pərakəndə şeir 139سرکشم ز ابر بهاری گذشته استشراب من از خوشگواری گذشته است
Qəsidə 132طفلی و طفیل توست آدمخردی و زبون توست عالم
Qəzəl 660گر سوی من چنین نگرد چشم مست توسر در جهان نهم به غریبی ز دست تو
Niçe bir zülfün ile bu dili serbâz idesinNiçe bir zülfün ile bu dili serbâz idesinLa'lün ile gerek uzun işümi az idesin
Pərakəndə şeir 140غم پوشش برونم را گرفته استخیال نان درونم را گرفته است
Qəsidə 133با آنکه به موی مانم از غمموئی ز جفا نمیکنی کم
Qəzəl 665تو سروی ، بر نشاید چیدن از توتو ماهی، مهر نتوان دیدن از تو
Sâhib-kırâna câdû gözün olalı karînSâhib-kırâna câdû gözün olalı karînÇekmiş kemânını gönüle eylemiş kemîn
Qəzəl 144چون به خاطر آن دو لعلِ آبدار آید مراصد بدخشان اشکِ خونین در کنار آید مرا
Qəsidə 177عالم جان خاص توست نوبه فرو کوب هینگوهر دل خاک توست رد مکن ای نازنین
Qəzəl 666گر صبر و زر بودی مرا، کارم چو زر میشد ز توبی صبرم، ارنه کار من نوعی دگر میشد ز تو
Varlığum dahi yine dilberümün sâyesidürVarlığum dahi yine dilberümün sâyesidürÖleyüm anun içün k'anı bana sayasıdur
Pərakəndə şeir 145سرو را از جلوه مستانه از جا میبردخنده او تلخکامی را ز صهبا میبرد
Qəsidə 185ما را دلی است زله خور خوان صبحگاهجانی است خاک جرعهٔ مستان صبحگاه