Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مراشمع کافوری است بیداری شبستان مرا
Rübai 255بس کور دل است این فلک بیسر و بنزان کم نگرد به صورت آرای سخن
Qəzəl 763دلم از چشم مستش زار و پردم چشمش از مستیچه جای پنجه کردن بود ما را با چنان دستی؟
Şâhâ lebüne almış bu cân ile ten teşneŞâhâ lebüne almış bu cân ile ten teşneOl teşne kanuma vü ol teşneye ben teşne
Pərakəndə şeir 169آتش ز شرم خوی تو تا سر کشیده استخود را به زیر بال سمندر کشیده است
Rübai 320چون مجلس عیش سازی استاد علیجان تو و قطرهٔ میِ قُطرَبلی
Qəzəl 804بخت یار ما باشد گر تو یار ما باشیاز میان بنگریزی، در کنار ما باشی
Arz itme bana dünyâ metâ'ını yoh tanumArz itme bana dünyâ metâ'ını yoh tanumUrdum saçun ile ışk semâ'ını yoh tanum
Qəzəl 170سبز می گردد روان چون آب از ماندن مراخضر نتواند به آب زندگی راندن مرا
Rübai 337بیدل نیَمی گر به رخت بنگرمیگمره نیَمی گر به درت بگذرمی
Qəzəl 848جفا بر کسی بیش ازین چون کنی؟که هر دم به نوعی دلش خون کنی
Gamzen nişe bu âşıka bir tîri esirgerGamzen nişe bu âşıka bir tîri esirgerZülfün neyiçün delüye zencîri esirger
Pərakəndə şeir 181آغاز خط آن شوخ به عشاق رحیم استدر آخر بازار، فروشنده کریم است
Rübai 338سیمرغ وصالی ای بت عالی رایدادی لقبم همای گیتی آرای
Qəzəl 864دلا، زین بدایت چه دیدی؟ بگویز پایان و غایت چه دیدی؟ بگوی
Hak çün irürür dilberi kemâle gerekdürHak çün irürür dilberi kemâle gerekdürBir bâd-ı hevâ gönüli kim ala gerekdür
Qəzəl 181باعثِ آزار شد ترکِ دلآزاری مراتختهٔ مشقِ حوادث کرد همواری مرا
Rübai 339خاک شوَمی گر، نه چنین خون خوریینازت بَرَمی گر، نه چنین کافریی
Qəzəl 867با دل تنگ من از تنگ شکر هیچ مگویچون ترا از دل من نیست خبر هیچ مگوی
Işkun vilâyetine niçe ki sefer düşerIşkun vilâyetine niçe ki sefer düşerDîvâne başuma heves-i terk-i ser düşer
Pərakəndə şeir 182از وصل، ملال دل خرم نمکین استدر دامن گل گریه شبنم نمکین است
Rübai 344شبهای سده زلف مغانفش داریدر جام طرب بادهٔ دلکش داری
Qəzəl 878ای در دل من چو جان کجایی؟وی از نظرم نهان کجایی؟
Sen pâydâr ol ki bu âlem gelür giderSen pâydâr ol ki bu âlem gelür giderIşkun ırılmasun ki bu âdem gelür gider
Pərakəndə şeir 188تا به برگ سبز، خط او چمن را یاد کردباغبان از خرمی گل را مبارک باد کرد
Rübai 351دود تو برون شود ز روزن روزیمرغ تو بپرد از نشیمن روزی
Qəzəl 879چه شود کز سر رحمت به سرم باز آیی؟در وصلی بگشایی ز درم باز آیی؟
Şehâ bilüne bağlandum ki kıldan dahi nârindürŞehâ bilüne bağlandum ki kıldan dahi nârindürLebün katında şekkerden sözüm gâyetde
Pərakəndə şeir 191(در گلستانی که روید دام چون سنبل ز خاکبلبل دون همت ما میل پروازی نکرد)
Qitə 10بترس از بدِ خلق خاقانیاولیکن ز بد دِه امان خَلق را