Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
نیست از داغ جنون پروا دل غم پیشه رادیده شیرست کرم شبچراغ این بیشه را
Qitə 185روزی میان بادیه بر لشکر عجمدست عرب چو غمزهٔ ترکان سنان کشید
Rübai 6گر راست روی محرم جان سازندتور کژ بروی ز دل بیندازندت
Dil yahasından toğan ay ne acâyib ay idiDil yahasından toğan ay ne acâyib ay idiBoyutuma gîsûsı zencîri aceb sevdâyidi
Qəzəl 221نیست در طالع قدوم میهمان این خانه راسیل بردارد مگر از خاک، این ویرانه را
Qitə 203من خدمت تو کردم و تو حق شناس نهالحق خیال توست به جای تو حق شناس
Rübai 34بر گوشهٔ چشم تو، که شوخ و شنگستآن خال تو دانی به کدامین رنگست؟
İy besâ sır k'ağızundan açamadum dün giceİy besâ sır k'ağızundan açamadum dün giceİy besâ dürr güher ki saçamadum dün gice
Qəzəl 225کرد سودا آسمان سیر این دل دیوانه راسوختن شد باعث نشو و نما این دانه را
Qitə 209زین خام قلتبان پدری دارمکز آتش آفرید جهاندارش
Rübai 36رویت، که به خوبی گل خندان منستآرامگهش دل چو زندان منست
Bende ne kaldı dahi begüm ki aparasınBende ne kaldı dahi begüm ki aparasınSenden ho senligüni niçesi koparasın
Pərakəndə şeir 228خطش خورشید را در دامگاه هاله می آردرخ او جام می را در لباس لاله می آرد
Qitə 249برد بیرون مرا ز ظلمت شکاین چراغِ یقین که من دارم
Rübai 39مقصود ز هر حدیث و هر زمزمه اوستسر جملهٔ هر غلغله و دمدمه اوست
Gözden seni ırmağ idem adam ki göresinGözden seni ırmağ idem adam ki göresinTâ bu yön ile bir adım adam ki göresin
Pərakəndə şeir 230نهال قامت او کی مرا از خاک بردارد؟که چون نقش قدم افتاده ای در هر گذر دارد
Qitə 266دی فرد و خفته بخت سوی ارمن آمدمامروز جفت نعمت بسیار میروم
Rübai 42دلدار چو در سینه دل نرم نداشتآزرد مرا و هیچ آزرم نداشت
Mevc urur gönlüm denizi yine hizândur nedenMevc urur gönlüm denizi yine hizândur nedenGözlerüm çün ebr-i nîsân oldı rîzândur neden
Pərakəndə şeir 231خطر از قاطعان راه، رهبر بیشتر داردکه پیرو پیش رو از پیشرو دایم سیر دارد
Qitə 270خواجه بر من درِ نیکی دربستچه کنم لب به بدی نگشایم
Rübai 45دل در غم او بکاست، میباید گفتاین واقعه از کجاست؟ میباید گفت
Ezelde ayru degül idi hîç bûd u nebûdEzelde ayru degül idi hîç bûd u nebûdKi meyi kıldıyidi bûduna bu bûd u vücûd
Pərakəndə şeir 235چه زنگ از خاطر من دیده نمناک بردارد؟چه گرد از روی برگ تاک، اشک تاک بردارد؟
Qitə 296خواجه بر استر رومی خر مصری میدیدگفتم از صد خر مصری است به آن دُلدُل تو
Rübai 68خالی که رخ تو آشکارش پروردلعل تو به نوش خوش گوارش پرورد
Çevri çoh u lutfı az u âzı nâzükdür an unÇevri çoh u lutfı az u âzı nâzükdür an unAzımuz çohdur azına azı nâzükdür anun
Pərakəndə şeir 252چشم من دایم سپند آتش رخساره بودچون شرر تا چشم وا کردم دلم آواره بود
Qitə 308زهر است مرا غذای هر روزهزین کاسهٔ سرنگون پیروزه