Qəzəl 4598

حسن از چشم نظربازان شود شاداب ترچهره گل راکند شبنم به آب وتاب تر

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4629

داده ام دل را به دست دشمن دین دگربسته ام عهد مودت با نو آیین دگر

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4630

چند روزی می دهم دل رابه دلجوی دگرمی کنم محراب خود از طاق ابروی دگر

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4633

می‌شود از درد و داغ عشق دل‌ها دیده‌وردر بهاران می‌شود از لاله صحرا دیده‌ور

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4642

بوسه را کنج دهان یار دارد گوشه گیرگوشه های دلنشین بسیاردارد گوشه گیر

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4668

ای رخت شسته تر از دامن مهتاب بهارچشم مخمور تو گیرنده تر از خواب بهار

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4679

چند روزی چو قلم سربه ته انداخته گیرورقی چند به بازیچه سیه ساخته گیر

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4703

Bahar keçir, gözəlim, badə yoxdu, lalə götür,Bu lalə qəlbi yetir mey ilə vüsala, götür.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4719

بیرون میا ز گوشه میخانه در بهارلب بر مدار از لب پیمانه دربهار

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4735

برق سبک عنان نرسد در شتاب عمرزنهار دل مبند به مد شهاب عمر

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4748

اینطرفه که گنجایش غم می شود افزونهرچند شود سینه من تنگ فضاتر

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4757

جوشن داودی قلمرو تدبیرنقش بر آب است پیش ناوک تقدیر

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4783

هیچ جا از خوشی آثار نمانده است امروزخیر در خانه خمار نمانده است امروز

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4804

به اختیار ز نزهت سرای جان برخیزگران نگشته ازین خاک آستان برخیز

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4806

در کاهش است از سخن خود سخن طرازدر سمین به رشته بود بوته گدار

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4808

اشکم ز دل به چهره دویدن گرفت بازاین خانه شکسته چکیدن گرفت باز

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4859

چون صدف در حلقه دریادلان خاموش باشبا دهان گوهرافشان پای تا سرگوش باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4866

Gülşən olsa, bülbül ol, od olsa, dön pərvanəyə,Harda bir tor qursalar, çevrilginən sən danəyə.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4880

شمع بر خاک شهیدان گر نباشد گو مباشلاله در کوه بدخشان گر نباشد گو مباش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4920

می تراشم رزق خود چون تیر از پهلوی خویشمی کنم تا هست ممکن حفظ آب روی خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4921

از غبار خط رخ آن ماه می بالد به خویشآنچنان کز گرد لشکر شاه می بالد به خویش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4927

نشد روشن چراغم از عذار آتش اندودشمگر چشمی دهم درموسم خط آب ازدودش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4972

عندلیبی که به دل هست ز غیرت خارشنفس صبح قیامت دمد از منقارش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4975

خواب چشم تو که ازناز بود تعبیرشمژه راسبزه خوابیده کند تقریرش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4990

چون برون آورم ازجیب سر خجلت خویش؟که ز عصیان خجلم بیش من از طاعت خویش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5025

مده ز دست چو گل دربهار ساغر عیشکه از شکوفه بود در گذار، اختر عیش

Saib TəbriziQəzəl4 dəq
Qəzəl 5053

Sübh olub, saqi, götür kuzəni, dübarə gətir,O günəş camını gözlər bu üzüqara, gətir.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5059

هرچند خط باطلم از تار و پود خویشخجلت کشم چو موج سراب از نمود خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5060

ازآب بازی مژه اشکبار خویشکردیم همچو دامن صحرا کنار خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5081

شوخی که مرا هست تمنای وصالشوحشی تر از آهوی رمیده است خیالش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq