Qəzəl 2972

زبی مغزی هواجویی که دنبال هوس گیردنمی داند که آتش زودتر در خار و خس گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2973

دل عاشق چه لذت از بهشت جاودان گیرد؟فروغ ماه می باید رگ خواب کتان گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2974

زدلسوزان که را دارم که جا در انجمن گیرد؟مگر جا در حریم او سپند از بهر من گیرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2975

حدیث تلخ را جاهل شراب ناب می گیردنمک در دیده بیدرد رنگ خواب می گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2977

سخن رنگ اثر از سینه افگار می گیردنسیم ساده دل بوی گل از گلزار می گیرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2979

دل از عاشق به شرم آن نرگس غماز می گیردشکار خود به چشم بسته این شهباز می گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2997

زپا عشاق را آن نرگس مستانه اندازدزهی ساقی که عالم را به یک پیمانه اندازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3003

محبت سنگ خارا را ز اهل درد می سازدتجلی کوه را مجنون صحرا گرد می سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3005

جمالت دیده ها را مطلع انوار می سازددهانت سینه ها را مخزن اسرار می سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3006

چراغ حسن را دامان خط مستور می‌سازدغباری خانه آیینه را بی‌نور می‌سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3008

برای رزق من گردون عبث تدبیر می سازدکه دل خوردن مرا از زندگانی سیر می سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3010

غم من عالم بیدرد را غمخواره می سازدمسیحا را علاج درد من بیچاره می سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3011

زشکر خنده لعل او روان را تازه می سازدمی گلرنگ وقت صبح جان را تازه می سازد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3019

مکن کاری که از جورت دل اندوهگین لرزدکه از لرزیدن من آسمانها چون زمین لرزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3023

دل ما بر سیه روزان فقر از خود فزون سوزدچراغ خانه ما در برون بیش از درون سوزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3054

گل اندامی که در پیراهن من خار می ریزدبه خرمن گل به جیب و دامن اغیار می ریزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3076

به دل باشد گران چشمی که بی اشک دمادم شدغبار خاطر باغ است هر ابری که بی نم شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3078

رگ جانها به هم پیوسته شد زلف پریشان شدلطافتهای عالم گرد شد سیب زنخدان شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3088

دل آزاد طبعان فارغ از قید هوس باشدقبای بی گریبان را چه پروای عسس باشد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3096

اگر فتح جگرداران به تیغ افراختن باشدمرا امید نصرت از سپر انداختن باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3111

تو پنداری دل خوش در جهان بسیار می باشدزصد گوهر درین دریا یکی شهوار می باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3122

بهشتی بی دماغان را به از خلوت نمی باشدگلابی بهتر از پاشیدن صحبت نمی باشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3128

حصاری آدمی را به ز همواری نمی‌باشددعای جوشنی چون ترک خونخواری نمی‌باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3135

به ناز افراختی قامت فلکها در سجود آمدزمی افروختی رخسار، آتش در وجود آمد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3151

زمین را وحشی رم کرده یک کف خاک می داندفضای آسمان را حلقه فتراک می داند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3158

زنقش آرزو دل پاک گردیدن نمی داندامل هر جا بساطی چید بر چیدن نمی داند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3169

سخن پوشیده در لعل لب جانان نمی‌مانداگرچه در عدم باشد سخن پنهان نمی‌ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3172

سر شوریده را فکر سرانجامی نمی ماندچو عشق آمد دگر اندیشه خامی نمی ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3191

اگر طوفان زچشم خونفشان من برون آیدکجا از عهده خواب گران من برون آید؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3199

به آیین تمام از خُم شراب صاف می‌آیدعجب فوج پریزادی ز کوه قاف می‌آید!

Saib TəbriziQəzəl1 dəq