Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
زبی مغزی هواجویی که دنبال هوس گیردنمی داند که آتش زودتر در خار و خس گیرد
Qəzəl 2973دل عاشق چه لذت از بهشت جاودان گیرد؟فروغ ماه می باید رگ خواب کتان گیرد
Qəzəl 2974زدلسوزان که را دارم که جا در انجمن گیرد؟مگر جا در حریم او سپند از بهر من گیرد
Qəzəl 2975حدیث تلخ را جاهل شراب ناب می گیردنمک در دیده بیدرد رنگ خواب می گیرد
Qəzəl 2977سخن رنگ اثر از سینه افگار می گیردنسیم ساده دل بوی گل از گلزار می گیرد
Qəzəl 2979دل از عاشق به شرم آن نرگس غماز می گیردشکار خود به چشم بسته این شهباز می گیرد
Qəzəl 2997زپا عشاق را آن نرگس مستانه اندازدزهی ساقی که عالم را به یک پیمانه اندازد
Qəzəl 3003محبت سنگ خارا را ز اهل درد می سازدتجلی کوه را مجنون صحرا گرد می سازد
Qəzəl 3005جمالت دیده ها را مطلع انوار می سازددهانت سینه ها را مخزن اسرار می سازد
Qəzəl 3006چراغ حسن را دامان خط مستور میسازدغباری خانه آیینه را بینور میسازد
Qəzəl 3008برای رزق من گردون عبث تدبیر می سازدکه دل خوردن مرا از زندگانی سیر می سازد
Qəzəl 3010غم من عالم بیدرد را غمخواره می سازدمسیحا را علاج درد من بیچاره می سازد
Qəzəl 3011زشکر خنده لعل او روان را تازه می سازدمی گلرنگ وقت صبح جان را تازه می سازد
Qəzəl 3019مکن کاری که از جورت دل اندوهگین لرزدکه از لرزیدن من آسمانها چون زمین لرزد
Qəzəl 3023دل ما بر سیه روزان فقر از خود فزون سوزدچراغ خانه ما در برون بیش از درون سوزد
Qəzəl 3054گل اندامی که در پیراهن من خار می ریزدبه خرمن گل به جیب و دامن اغیار می ریزد
Qəzəl 3076به دل باشد گران چشمی که بی اشک دمادم شدغبار خاطر باغ است هر ابری که بی نم شد
Qəzəl 3078رگ جانها به هم پیوسته شد زلف پریشان شدلطافتهای عالم گرد شد سیب زنخدان شد
Qəzəl 3088دل آزاد طبعان فارغ از قید هوس باشدقبای بی گریبان را چه پروای عسس باشد؟
Qəzəl 3096اگر فتح جگرداران به تیغ افراختن باشدمرا امید نصرت از سپر انداختن باشد
Qəzəl 3111تو پنداری دل خوش در جهان بسیار می باشدزصد گوهر درین دریا یکی شهوار می باشد
Qəzəl 3122بهشتی بی دماغان را به از خلوت نمی باشدگلابی بهتر از پاشیدن صحبت نمی باشد
Qəzəl 3128حصاری آدمی را به ز همواری نمیباشددعای جوشنی چون ترک خونخواری نمیباشد
Qəzəl 3135به ناز افراختی قامت فلکها در سجود آمدزمی افروختی رخسار، آتش در وجود آمد
Qəzəl 3151زمین را وحشی رم کرده یک کف خاک می داندفضای آسمان را حلقه فتراک می داند
Qəzəl 3158زنقش آرزو دل پاک گردیدن نمی داندامل هر جا بساطی چید بر چیدن نمی داند
Qəzəl 3169سخن پوشیده در لعل لب جانان نمیمانداگرچه در عدم باشد سخن پنهان نمیماند
Qəzəl 3172سر شوریده را فکر سرانجامی نمی ماندچو عشق آمد دگر اندیشه خامی نمی ماند
Qəzəl 3191اگر طوفان زچشم خونفشان من برون آیدکجا از عهده خواب گران من برون آید؟
Qəzəl 3199به آیین تمام از خُم شراب صاف میآیدعجب فوج پریزادی ز کوه قاف میآید!