Qəzəl 3204

از ان گلشن دل گستاخ من گل چیده می آیدکه چشم باغبان آنجا زخود پوشیده می آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3205

اگر درد مرا زان بی‌مروت چاره می‌آیدنه آخر چشمه هم بیرون ز سنگ خاره می‌آید؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3214

زدل کاری که آید از لب خندان نمی آیدگشاد تیر از سوفار چون پیکان نمی آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3215

ز انجم نور مه در دیده روزن نمی‌آیدز چندین چشم، کار یک دل روشن نمی‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3247

نوبت عقده گشایی چو به ما می افتدگره ناز بر آن بند قبا می افتد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3249

هرکجا پرتو جانانه ما می افتدبرق در خرمن پروانه ما می افتد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3260

نیست ممکن که دل ما ز وفا برگرددچون ز خاصیت خود مهر گیا برگردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3263

که گمان داشت ز خط حسن تو زایل گردد؟فرد خورشید که می گفت که باطل گردد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3265

خواب هرکس ز خیال تو پریشان گرددزلف شب در نظرش سنبل و ریحان گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3266

دل ما کی تهی از درد به افغان گردد؟این نه ابری است که از باد پریشان گردد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3268

نخل قد تو به باغی که خرامان گرددسرو در زیر پر فاخته پنهان گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3269

سر شوریده ز تسلیم به سامان گردددل پریشان نشود دیده چو حیران گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3318

حسن نو خط تو سرمایه نازی داردکه ز هر حلقه خط چشم نیازی دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3319

گوشه گیری که لب نان حلالی داردسی شب از گردش ایام هلالی دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3347

ای دل از دشمن خاموش حذر باید کرداز گزند می بی جوش حذر باید کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3363

آن که منع من مخمور ز صهبا می‌کردلب میگون تو را کاش تماشا می‌کرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3366

حسن آن روز که آیینه مصفا می‌کردعشق در پرده زنگار تماشا می‌کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3373

شعله شوق اگر در دل خارا گیردکعبه چون محمل لیلی ره صحرا گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3383

قطره آن کس که پی آب به ظلمت می زدکاش خود را به دم تیغ شهادت می زد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3390

بر ز نخدان تو هرکس که نگاه اندازدگر بود خضر، دل خویش به چاه اندازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3402

دل اگر از سر اخلاص ز جا برخیزدخضر چون سبزه ز بوم و بر ما برخیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3405

منعم از خواب عدم تیره روان برخیزدهر که شب سیر خورد صبح گران برخیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3408

گریه ابری است که از دامن دل می خیزدآه گردی است که از رفتن دل می خیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3410

من که دارم که گلم بر سر بالین ریزد؟قطره ای چند مگر دیده خونین ریزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3430

اگر آن غمزه خونریز مصور می‌شدآب آیینه چو شمشیر به جوهر می‌شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3435

ساقی بزم اگر آن دلبر رعنا باشددور اول همه را نشأه دوبالا باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3455

هرکه را چشم بر آن گوشه ابرو باشددلش آویخته پیوسته به یک مو باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3459

ظاهر و باطن مردان به صفا می باشدپشت این آینه ها روی نما می باشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3478

دلش از گریه من رنگ نمی گرداندکوه را سیل گرانسنگ نمی گرداند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3479

خویش را گر ز خور و خواب توانی گذراندکشتی خود سبک از آب توانی گذراند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq