Qəzəl 4151

مردان اگر نفس به فراغت کشیده‌انددر زیر آب تیغ شهادت کشیده‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4159

چون حرف شکوه برق ز تیغ زبان زندتبخاله قفل خامشیم بر دهان زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4179

هر بلبلی که زمزمه بنیاد می‌کنداول مرا به برگ گلی یاد می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4184

از دور باش کی حذر اغیار می‌کندگلچین کجا ملاحظه از خار می‌کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4185

مست است وخنده بر من مهجور می کندکان نمک ببین چه به ناسور می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4186

پیمانه چاره سر پرشور می کندآتش علاج خانه زنبور می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4194

با مردم آنچه شعله ادراک می کندکی برق خانه سوز به خاشاک می کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4196

با خاطر گرفته کدورت چه می کندبا کوه درد سنگ ملامت چه می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4197

حیران عشق او زر وگوهر چه می کندآن را که آرزو نبود زر چه می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4198

از کف عنان گذاشته منزل چه می کندموج رمیده دامن ساحل چه می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4212

از پختگی است گر نشد آواز ما بلندکی از سپند سوخته گردد صدا بلند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4222

روزی که زخم کاهکشان را رفوکنندبر روی چاک سینه ما در فروکنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4226

یوسف رخان ز شوق سراغ تومی کننداز پیرهن فتیله داغ تومی کنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4228

مردان نظر سیاه به دنیا نمی‌کنندروز سفید خود شب یلدا نمی‌کنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4235

دولت ز دستگیری مردم بپا بودفانوس این چراغ ز دست دعابود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4240

آن راکه زخمی از دم شمشیر او بودبی چشم زخم آب حیاتش به جو بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4241

غیر از دل دو نیم که خندان چوپسته بودبر هر دری که روی نهادیم بسته بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4242

زین پیشتر متاع سخن رایگان نبودگرد کسادی از پی این کاروان نبود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4245

هر جا حدیث خامه من بر زبان رودبلبل چو بیضه در بغل آشیان رود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4248

آزاده چون مسیح بر افلاک می روداین منزل از کسی است که چالاک می رود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4249

هوش من از نسیم سحرگاه می رودحکم اشاره بر دل آگاه می رود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4253

رفتی و خط و خال تو از دل نمی‌روداین نقش دل‌نشین ز مقابل نمی‌رود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4261

آنجا که خنده لعل ترا پرده در شودطوطی چو مغز پسته در شکر شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4263

از نور وحدت آن که دلش بهره ور شودکی از هجوم ذره پریشان نظر شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4267

وقت است از شکوفه چمن سیمتن شودهر خار خشک یوسف گل پیرهن شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4270

جوش درون کم از دو سه تبخال چون شوددریا تهی به چشمه غربال چون شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4273

از می چو آن غزال، سیه مست می شوددر جلوه هر که بیندش از دست می شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4279

جان از وداع سبکتاز می شودلوح مزار، شهپر پرواز می شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4283

از جلوه تو سنگ سبکبال می شودآتش ز خوی گرم تو پامال می شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4284

روشن دلم ز باده گلفام می شودظلمت برون ز خانه به گلجام می شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq