Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ساقی جان، لطف فرما کاسه دردی بمنسالها بگذشت و دارد دل هوای درد دن
Qəzəl 74تا پرده ز رخسار چو ماه تو برافتاداز پرده بسی راز نهانی به در افتاد
Qəsidə 167کسی کش دل برد دلبر کسی کش جان برد جانانکه جانان دارد و دلبر سبک دارد دل و جان آن
Dərbənddə Şüai, Qümri oldu şairDərbənddə Şüai, Qümri oldu şair,Qümrinin olub indi kitabı zahir,
YoxRəvamı bu dərdə tutulsun ürək?Səndə insaf da yox, mürüvvət də yox!
Rübai 47گندانی را که گند بدعت داردفرابه به سنگلاخ ما می آرد
Zahirin düz görünsə də, ammaZahirin düz görünsə də, ammaİçərin əyridir minarə kimi.
Həyat yoldaşımaBu həyat yükünün öhdəsindən mənHeç gələ bilməzdim sən olmasaydın.
Qəzəl 217ای منزل مبارک میبخشیم صفاییداری هوای مشکین از بوی آشنایی
Qəzəl 1471عمر بگذشت و هوس در دل ما نیمرس استراه طی گشت و همان آبله ها نیمرس است
Rübai 121Ətirli nəsimlə gəldi novbahar,Bəs neçin bir nəsim göndərmir o yar?
Qəzəl 113آنکه رخ عاشقان خاک کف پای اوستبا رخ او جان ما، در دل ما جای اوست
Qitə 35İki sinfə bölünmüş əhli-cahan,Biri elm əhlidir, biri cahil.
Ol dilber-i zîbâ yine bir nâza düşerseOl dilber-i zîbâ yine bir nâza düşerseTa'n itme saçında gönülüm aza düşerse
Xosrov və Şirin, fəsil 80Nikisa, necə ki, demişdi Şirin,Bir qəzəl oxudu rast üstə həzin:
Qəzəl 497یارم ز در در آمد، وشتن کنید وشتناین خانه را به وشتن گلشن کنید، گلشن
Qəzəl 87دل از عشق پریرویان دل من برنمیگیردمده پند من ای ناصح که با من درنمیگیرد
Qəsidə 172مجلس است این مگر بهشت برینکه بنای بهشت است بر این
Aləmdə hanı o kimsə kim, xürrəmdirAləmdə hanı o kimsə kim, xürrəmdir,Gər Xosrovü Cəmşid və gər kim, Cəmdir;
BizAnadan olmaya bilərdik biz,Nə yaşardıq, nə də ölərdik biz,
Rübai 53چون لشکر عارضه به بد رای تو زدبر عرض شریف عالم آرای تو زد
Yandım o şəmiruyünə pərvanələr kimiYandım o şəmiruyünə pərvanələr kimi,Oldum əsir zülfünə, divanələr kimi.
Vəsiyyətvari bir şeyTəkcə balam, yaxın gəl, yaxşı qulaq as mənə,Qoy söyləyim atamdan nə qaldı miras mənə.
Müfrəd 2سعادت با سلامت یار بادتنگهدار حوادث کردگارت
Qəzəl 1556سخن عشق کسی کز لب ما نشنیده استبوی پیراهن یوسف ز صبا نشنیده است
Rübai 124Üzüldü vəslinə can atan bu can,Səbrim də tükənib qurtardı, inan.
Qəzəl 124ز ما بودی، جدا بودن روا نیستیکی گفتی، دویی کردن سزا نیست
Rübai 35Ey könül, darısqal dünyanı burax,Get geniş fəzalı fənayə ancaq.
Gönülümde kılur kirpügi yaraGönülümde kılur kirpügi yaraNe yara ki yüreği küllî yara
Xosrov və Şirin, fəsil 87Nikisa od saldı şahın könlünə,Barbədin setarı su tökdü ona.