Qəzəl 6898

از دل مپرس، خانه به سیلاب داده ایتعلیم بی قراری سیماب داده ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6906

ای کوه بیستون که چنین سرکشیده‌ایبازوی آهنین مرا دور دیده‌ای!

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6909

ما را بس است سلسله جنبان اشاره‌ایکافی است بزم سوختگان را شراره‌ای

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6919

قطع نظر چگونه ز جانان کند، کسی؟از ماه مصر آینه پنهان کند، کسی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6932

گر فکر زاد آخرت ای دوربین کنیدر زیر خاک عشرت روی زمین کنی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6934

در پیری ارتکاب می ناب می کنیاین صبح را تصور مهتاب می کنی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6943

ای بی‌خبر ز خود به تماشا چه می‌روی؟چون آفتاب سر زده هرجا چه می‌روی؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6949

دستی به سر زلف خود از ناز کشیدیتا حلقه به گوش که دگر باز کشیدی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6957

حیف است درین فصل دماغی نرسانیچشمی ز گل و لاله چو شبنم نچرانی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6964

زمین از ترکتاز او غباریفلک از کاروانش شیشه باری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6971

مکن ای بی وفا ناآشناییدر آتش سوخت گل از بی وفایی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6973

تا کی ز دود غلیان دل را تباه سازی؟این خانه خدا را تا کی سیاه سازی؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6985

هر چند که مهر شرم بر درج دهن داریچون غنچه به زیر لب صد رنگ سخن داری

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 3

گر چنین ابروی او ره می زند اصحاب رارفته رفته طاق نسیان می کند محراب را

Saib Təbrizi1 dəq
Qəsidə 3

این حریم کیست کز جوش ملایک روزبارنیست در وی پرتو خورشید را راه گذار

Saib TəbriziQəsidə10 dəq
Qəzəl 4

جان روشندل ز جسم مختصر باشد جدادر صدف از راه غلطانی گهر باشد جدا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəsidə 5

نشست گل به سریر چمن سلیمان وارگشود چون پریان بال، ابر گوهربار

Saib TəbriziQəsidə8 dəq
Qəsidə 7

پادشاهی و جوانی سد راه او نشدکرد چون ادهم ز ملک عالم فانی کنار

Saib TəbriziQəsidə9 dəq
Pərakəndə şeir 8

پیش رویش چون کنم منع از گرستن دیده را؟چون کنم در شیشه این سیماب آتش دیده را؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəsidə 8

ای زمان دلگشایت نوبهار روزگارصبح نوروز از جبین بخت سبزت آشکار

Saib TəbriziQəsidə6 dəq
Qəsidə 10

منت ایزد را که با اقبال و دولت همعنانروی در برج شرف آورد خورشید جهان

Saib TəbriziQəsidə7 dəq
Pərakəndə şeir 13

تا ز زیر سنگ می آید برون مجنون مامحمل لیلی برون رفته است از هامون ما

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 17

بوی پیراهن دلیلِ راه شد یعقوب راهست از طالب فزون دردِ طلب مطلوب را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəsidə 18

سرمه چشم ملایک شد غبار اصفهاناز وجود فایض الجود شهنشاه زمان

Saib TəbriziQəsidə8 dəq
Qəsidə 21

خاکیان را از فلک امید آسایش خطاستآسمان با این جلالت گوی چوگان قضاست

Saib TəbriziQəsidə8 dəq
Qəzəl 22

رتبهٔ بالِ پری باشد پَرِ تیرِ تو راشوخی چشمِ غزالان است زِهگیر تو را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 23

گل روی تو چو شبنم نگران ساخت مراخار در پیرهن چشم تر انداخت مرا

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 26

رخنه در سنگ کند ناخن اندیشه ماپنجه در پنجه الماس کند تیشه ما

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 26

تشنهٔ خون کرد مستی چشمِ فتّانِ تراخوابِ سنگین شد فسانی تیغِ مژگانِ ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 27

صیقلی می شود از زخم زبان سینه مادم شمشیر بود صیقل آیینه ما

Saib Təbrizi1 dəq