Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
سیاه روی کتاب از ورق شماری ماستشبی که صبح ندارد سیاهکاری ماست
Qəzəl 117نیست از دردِ غریبی چون گهر پروا مرابِستر از گَردِ یتیمی بود در دریا مرا
Qəzəl 119از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مراپیرهن از پردهٔ چشم است یعقوب مرا
Pərakəndə şeir 121ترا که خط بناگوش ابجد نازستچه وقت توبه حسن کرشمه پردازست؟
Qəzəl 124التفاتِ زاهدانِ خشک، تر سازد مراگرمی افسردگان افسردهتر سازد مرا
Pərakəndə şeir 126هزار گرگ هوس در کمین عصمت توستچه وقت رفتن صحرا و سیر و صحبت توست؟
Pərakəndə şeir 128بر سبزه خط تکیه مکن موج سرابی استهر حلقه پی رفتن حسن تو رکابی است
Pərakəndə şeir 133ارباب حیا را لب نانی ز جهان نیستروزی ز دل خود خورد آن را که زبان نیست
Pərakəndə şeir 135هر کس طمع روی دل از مردم خس داشتامید شکرخند گل از چاک قفس داشت
Pərakəndə şeir 137ای دل بی درد، آزادی بس استاین همه آزار ما دادی بس است
Qəzəl 140بلبلِ خوش نغمهام، با گل سخن باشد مراسرمهٔ خاموشی از زاغ و زغن باشد مرا
Pərakəndə şeir 142زهرست بی تبسم شیرین شراب تلخبا بخت شور چند توان خورد آب تلخ
Pərakəndə şeir 144زلف مشکین تو سر در دامن محشر نهادخط گستاخ تو لب را بر لب کوثر نهاد
Qəzəl 153نیست ظرف باده توحید، مخمور مرامی کند حلاجی این می مغز منصور مرا
Qəzəl 154بی زبانی پرده داری می کند راز مرامی دهد خاموشی من سرمه غماز مرا
Qəzəl 157شد گرفتاری فزون در روزگار خط مراخاک دامنگیر شد آخر غبار خط مرا
Pərakəndə şeir 159امروز حسن خط به رخ او مسلم استیاقوت از شکسته آن زلف، درهم است
Qəzəl 160کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟بار هر کس بر زمین ماند، بود بر دل مرا
Pərakəndə şeir 164از سرد مهری آتش شوقم فسرده استروغن تلف مکن به چراغی که مرده است
Pərakəndə şeir 166خال تو ریشه در شکرستان دوانده استدر خط سبز، شهپر طوطی رسانده است
Qəzəl 169مشکل است از کوی او قطع نظر کردن مراورنه آسان است از دنیا گذر کردن مرا
Pərakəndə şeir 179رخسار تو شاداب تر از لاله طورستشبنم گل سیراب ترا دیده شورست
Qəzəl 180برگ عیشی نیست چشم از نوبهار او مرابس بود چون لاله داغی یادگار او مرا
Pərakəndə şeir 200وقت شد تا لشکر خط ماه تا ماهی کشدماجرای دل به زلف او به کوتاهی کشد
Qəzəl 199بال و پر شد شوق من سنگ نشان خفته رامن به راه انداختم این کاروان خفته را
Pərakəndə şeir 207از چمن رفتی و گل با حسرت بسیار ماندچشم بلبل در پی آن طره دستار ماند
Qəzəl 215طی به ماهی سازد از کندی، ره یک روزه رارشته بیرون آمده است از پای، ماه روزه را
Pərakəndə şeir 219اهل دعوی خط به حرف اهل معنی می کشنداین سگان با آهوان گردن به دعوی می کشند
Qəzəl 218هر که دید از باده لعلی به سامان شیشه رامیدهد ترجیح بر کان بدخشان شیشه را
Qəzəl 219دید تا در آتش تعجیل، نعل لاله رامی کند در هفته ای گل خنده یکساله را