Qəzəl 394

نه آسان است بر گردن گرفتن کار عالم راسلیمان بار دیگر چون گرفت از دیو خاتم را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 396

در خشت خم به چشم حقارت نظر مکنخورشید ساغر از لب این بام شد بلند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 398

تیر از فراق شست تو می کرد ناله دوش؟یا بال عندلیب پر این خدنگ بود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 401

(هرگه لبت به خنده تبسم ادا شودهر عضو من چو برگ گل از هم جدا شود)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 405

ای سنگدل عقیق تو بدنام می شودورنه مرا چه از دو سه دشنام می شود؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 404

مکن کوتاه در ایام خط زلف پریشان راکه باشد ناگزیر از مد بسم الله دیوان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 408

ز سرو و گل چمن مینا و جام آورد مستان راز بلبل مطرب رنگین کلام آورد مستان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 410

ز خلوت نیست بر خاطر غمی وحدت شعاران راگره در دل ز پیوندست دایم شاخساران را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 414

نباشد الفتی با جسم، جان سینه ریشان راتپیدن مشق پروازست دلهای پریشان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 417

ز رنجش نیست خوشتر هیچ خلقی تندخویان راچو پشت سر نباشد عذرخواهی زشت رویان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 420

تنها نه کار من به نگاه نخست کردهر کس که دید جلوه او پای سست کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 423

جان چون کمال یافت به جانانه می رسدانگور چون رسید به میخانه می رسد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 426

خالش بلای جان ز خط مشکبار شدپرهیز ازان ستاره که دنباله دار شد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 425

شکوه حسن لیلی آنچنان پر کرد هامون راکه از جمعیت آهو، حصاری ساخت مجنون را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 429

گردنکشی مکن که ضعیفان به آه سرددیهیم نخوت از سر قیصر گرفته اند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 431

روشندلان که آینه جان زدوده انداز روی حشر پرده هم اینجا گشوده اند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 434

رخسار تو با خط سیه کار چه سازد؟آیینه به تردستی زنگار چه سازد؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 433

صفای ساعدت نیلی شمارد دست موسی رابناگوش تو سازد تازه ایمان تجلی را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 435

هوا ابرست، پر کن از شراب ناب کشتی راکه از باد موافق بهترست این آب کشتی را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 436

دلم خاک مراد خویش داند نامرادی راکند گرد یتیمی گوهرم گرد کسادی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 441

چون حرف زند، غنچه ز گفتار بماندچون جلوه کند، سرو ز رفتار بماند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 442

جمعی که سر خویش به فتراک تو بستندچندان که به گردش بود این دایره، هستند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 441

تکلف نیست در گفتار رند لاابالی راچنانت دوست می‌دارم که عاشق شعرِ حالی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 447

(شکست حال پریشان ما چه فایده دارد؟خرابی دل ویران ما چه فایده دارد؟)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 451

همت عالی نظر به پست نداردخانه گردون غم نشست ندارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 454

طالع ما عیش را غم می کندسور را همچشم ماتم می کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 458

خار پیراهن مشو آسودگان خاک راتا پس از مردن نگردد بر تنت هر موی مار

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 459

غم مرا در جان بی حاصل نمی گیرد قرارجغد از وحشت درین منزل نمی گیرد قرار

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 458

ز تأثیر دل بیدار، چشم تر شود بیناکه ماه از نور خورشید بلند اختر شود بینا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 463

نوازش می کند بی حاصلان را آسمان کمتربه نخل بی ثمر دارد توجه باغبان کمتر

Saib Təbrizi1 dəq