Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
از نصیحت دم مزن با خاطر افگار منکز دوای تلخ بدخوتر شود بیمار من
Qəzəl 548گل به صد دیده شبنم نگران است او رالاله از جمله خونین جگران است او را
Pərakəndə şeir 551نیست غیری در حریم دیده نمناک مننام لیلی نقش می بندد ز اشک پاک من
Qəzəl 554نشد از روی تو سیراب نظر آینه راشرم رخسار تو خون کرد جگر آینه را
Pərakəndə şeir 557به تنهایی گل از وصل گلستان می توان چیدنکه بی شرمی است گل در پیش چشم باغبان چیدن
Pərakəndə şeir 558بیا ای عشق جان پای در گل را به راه افکنز آه سردی آتش در دلم چون صبحگاه افکن
Pərakəndə şeir 561راز عشق از دل بی تاب نیاید بیرونگل از آتش، شکر از آب نیاید بیرون
Pərakəndə şeir 562نگه از چشم کبود تو چه خوش می آیدیوسف از نیل به این آب نیاید بیرون
Qəzəl 561حلقه هر در باغی نشود دیده ماباغ دربسته بود دیده پوشیده ما
Pərakəndə şeir 563ز عشق بی مژه تر نمی توان بودنبهار بی می و ساغر نمی توان بودن
Qəzəl 562گرچه از درد خزانی شده رخساره مامی توان چید گل از سینه صد پاره ما
Qəzəl 563تا چه گل ریشه دوانیده در اندیشه ما؟که رگ ابر بهارست رگ و ریشه ما
Qəzəl 566سیل را گنج شمارد دل ویرانه مابرق را تنگ در آغوش کشد دانه ما
Pərakəndə şeir 568می بده ساقی که از فیض شراب صبحگاهنور می بارد ز روی آفتاب صبحگاه
Pərakəndə şeir 574ازان رخسار حیرت آفرین تا پرده واکردیمرا چون دیده قربانیان بی مدعا کردی
Pərakəndə şeir 575ندارد حسن خط چون من غلام حلقه در گوشیندارد صفحه دوران چو من عاشق بناگوشی
Qəzəl 575به مجلسی که کشی از نقاب بند آنجاستاره سوخته ای نیست جز سپند آنجا
Pərakəndə şeir 577عرق آلود ز می طرف جبین ساخته ایدیده ها را صدف در ثمین ساخته ای
Qəzəl 576به محفل تو که خاموش بود سپند آنجاکراست زهره که سازد صدا بلند آنجا؟
Pərakəndə şeir 578بی سبب بر سرم ای عربده ساز آمده ایاز دل من چه به جا مانده که باز آمده ای؟
Qəzəl 580خوش آن که از دو جهان گشت بی نیاز اینجاگرفت دامن آن یار دلنواز اینجا
Qəzəl 581عیار حسن ز صاحب نظر شود پیداکه قیمت گهر از دیده ور شود پیدا
Pərakəndə şeir 584غافل ز سیر عالم انوار مانده ایدر عقده بزرگی دستار مانده ای
Qəzəl 583چه می کنند حریفان عشق صهبا را؟که آتش از دل خویش است جوش دریا را
Qəzəl 589مبین ز موج تهیدست خوار دریا راکه روی کار بود پشت کار دریا را
Qəzəl 592مده به چشم و دل خویش راه، غفلت رابه خلوت لحدانداز خواب راحت را
Qəzəl 594ز دوزخ است چه پروا نیازمند ترا؟که ساخت شعله سویدای دل سپند ترا
Pərakəndə şeir 598ختم است بر خرام تو راه نظر زدنچون آه صبحگاه به قلب جگر زدن
Pərakəndə şeir 599اول علاج ما به نگاه کشند کنآنگاه غیر را هدف نوشخند کن
Pərakəndə şeir 602هر نغمه طرازی نرباید دل مستاناز ناله نی وجد کند محمل مستان