Qəzəl 950

از تهیدستی ز بی برگان خجالت کار ماستسر به زیر انداختن چون بید مجنون بار ماست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 951

آنچه می دانند ماتم تن پرستان سور ماستدار، نخل دیگران و رایت منصور ماست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 953

جام ما دریاکشان مهر لب خاموش ماستمطرب ما همچو دریا سینه پرجوش ماست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 955

کوثر بیداربختی دیده گریان ماستگرده صحرای محشر سینه سوزان ماست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 960

درد بی درمان پیری منتهای دردهاستمغز پوچ و رنگ زردش کهربای دردهاست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 967

رزق ما روشندلان چون مه ز پهلوی خودستگر نمی در ساغر ما هست از جوی خودست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 974

روز ما با شب یکی زان آفتاب انورستزنگ این آیینه از تردستی روشنگرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 980

از نسیم آن زلف مشک افشان سبک جولانترستاز صدف آن غنچه سیراب خوش دندانترست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 985

هر نقاب روی جانان را نقاب دیگرستهر حجابی را که طی کردی حجاب دیگرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1008

جان روشن را جهان در چشم بینا آتش استشبنم بی تاب را گل در ته پا آتش است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1022

نیست یک تن در جهان گویا، اگر گویا دل استچشم بینا پرده خواب است اگر بینا دل است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1024

سعی در تحصیل اسباب جهان بی حاصل استآنچه نتوان برد با خود، جمع آن بی حاصل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1039

خط به گرد آن لب چون نوش دیدن مشکل استچشمه امید را خس پوش دیدن مشکل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1042

توبه از می در بهار نوجوانی مشکل استتشنه بر گشتن ز آب زندگانی مشکل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1044

سینه ام از داغ رنگارنگ صحرای گل استپای من از زخم خار خونچکان پای گل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1064

جان نثار یار کردن خاک را زر کردن استقطره ناچیز را دریای گوهر کردن است

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 1070

خنده رویی میهمان را گل به جیب افشاندن استتنگ خلقی کفش پیش پای مهمان ماندن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1104

زلف گرد عارض او رشته گلدسته استکز لب و رخ غنچه و گل را به هم پیوسته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1112

دور باش از خط رخ دلدار هم می داشته است؟باغ جنت گرد خود دیوار هم می داشته است؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1116

عالمی را از عمارت پای در گل رفته استوسعت از دست و دل مردم به منزل رفته است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1118

بی تزلزل نیست هرکس چون علم استاده استعشرت روی زمین از مردم افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1126

ساقی ما از می گلگون به دور افتاده استهمچو ساغر آن لب میگون به دور افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1127

دل به دست آن نگار شوخ و شنگ افتاده استطفل بازیگوش را آتش به چنگ افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1132

هر که عاشق نیست خون در پیکرش افسرده ستگفتگو با زاهدان تلقین خون مرده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1135

آن که بزم غیر را از خنده پر گل کرده استخاطر ما را پریشانتر ز سنبل کرده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1149

شکر ما کوته زبان از کثرت احسان شده استبرگ این نخل برومند از ثمر پنهان شده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1154

مردمی در طینت اهل جهان کم مانده استصورت بی معنیی بر جا ز آدم مانده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1155

سرکشی از قامت آن دلربا زیبنده استمد احسان هر قدر باشد رسا زیبنده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1171

چهره اش خندان و خط مشکبو پیچیده استنامه وا کرده است اما گفتگو پیچیده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1176

رفتن گلزار کار مردم بیکاره استبرگ عیش دردمندان از دل صد پاره است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq