Qəzəl 2321

رغبت می را کند چندان که نوشیدن زیادمی شود شوق لب میگون زبوسیدن زیاد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2323

غم ز دل بیرون مرا کی باده احمر برد؟زردی از آیینه هیهات است روشنگر برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2327

هرکه با خود درد و داغ دل‌سِتان را می‌بردبی‌تکلف حاصل کون و مکان را می‌برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2330

عشق اول ناتوانان را به منزل می بردخار و خس را زودتر دریا به ساحل می برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2339

تا به کی در خواب سنگین روزگارم بگذردزندگی در سنگ خارا چون شرارم بگذرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2375

تا عبیر افشانی زلف ترا نظاره کردنکهت پیراهن یوسف گریبان پاره کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2382

کوه را چون ابر، حکم او به رفتار آوردریگ را چون سبحه، ذکر او به گفتار آورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2411

از حریص افزون به قانع فیض احسان می‌رسدروزی مور از شکرخند سلیمان می‌رسد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2418

جذبه شوق تو هر کس را گریبان گیر شدهر سر مو بر تنش در قطع ره شمشیر شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2425

جان به تنگ آمد زکلفت غمگساران را چه شد؟دل به جان آمد ز وحشت دل شکاران را چه شد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2431

هر سخنسازی به آن آیینه رو همخانه شدطوطی بی طالع ما سبزه بیگانه شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2440

زلف چون قلاب او آب از دل آهن کشدریشه جوهر برون زآیینه روشن کشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2460

هر که در زنجیر آن مشکین سلاسل ماند ماندعقده ای کز پیچ و تاب زلف در دل ماندماند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2463

مال رفت از دست و چشم خواجه در دنبال مانداز دو صد خرمن، تهی چشمی به این غربال ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2465

بدعت برگرد سرگشتن گر از پروانه مانددور گردیها زمعشوق از من دیوانه ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2472

از سر زانوی خود آیینه دارت داده اندبنگر این آیینه از بهر چه کارت داده اند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2494

خانه آرایان ز تعمیر درون غافل شدنداصلشان چون بود از گل، خرج آب و گل شدند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2522

هر که قطع راه مطلب در رکاب دل کندهفتخوان چرخ را چون آه یک منزل کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2528

مطربی خواهم که مست از نغمه سازم کندهر قدر کز خویش افتم دور آوازم کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2564

گر چنین نشو و نما آن نخل موزون می‌کندسرو را بار خجالت بید مجنون می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2566

تیشه را از خون خود فرهاد رنگین می‌کندزهر غیرت مرگ را در کام شیرین می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2598

نیستم غمگین که خالی چون کدویم می کنندکز می گلرنگ صاحب آبرویم می کنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2599

سالکان خودنما قطع بیابان می کنندو اصلان چون آسمان در خویش جولان می کنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2609

اهل همت خرده خود پیش درویشان نهندمایه داران مروت گنج در ویران نهند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2625

تا عنان اختیار ناقصم در چنگ بودتا به زانو پایم از خواب گران در سنگ بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2630

شب نه آه سرد را دل عرش پیما کرده بودآسمان از صبح محشر دفتری وا کرده بود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2632

شب که سرو قامت او شمع این کاشانه بودتا سحر گه بر گریزان پر پروانه بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2645

مفلس از بزم شراب ما توانگر می‌رودابر اینجا تا کمر در آب گوهر می‌رود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2657

هر که پیوندد به اهل دل، به جان بینا شودهر چه رزق طوطی از شکر شود گویا شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2663

بر سبکروحان چو عیسی سوزنی لنگر شودبرگ کاهی چشم را مقراض بال و پر شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq